งก็รู้สึกลุ่มหลง!
มู่เฉียนซีรู้สึกว่าคนเหล่านี้แปลกพิกล “ท่าทางของคนเหล่านี้ดูแปลก ๆ นะว่าหรือไม่ ไม่เหมือนก่อนหน้านี้สักนิดเลย”
นิรันดร์กล่าว “ไม่ต้องสนใจพวกเขาหรอก พวกเราไปกันดีกว่า”
พวกของมู่เฉียนซีพากันเดินต่อไปเบื้องหน้า คนเหล่านั้นก็ได้มุ่งไปเบื้องหน้าด้วยความตื่นเต้นเต็มประดาเช่นกัน นี่คือพระราชวังที่ก่อขึ้นด้วยหินหยกขาว มันหรูหราเป็นพิเศษอีกทั้งยังประดับประดาไปด้วยอัญมณีนานาชนิด
โดยปกติแล้วกลุ่มคนที่ออกตามหาสิ่งของล้ำค่า เมื่อได้เห็นกำแพงที่ก่อขึ้นด้วยอัญมณีมากมาย มีหรือที่จะไม่ต้องตาต้องใจ ทว่าพวกเขากลับเดินต่อไปด้านหน้าราวกับมองไม่เห็นกำแพงอัญมณีเหล่านั้นก็มิปาน ราวกับว่าเบื้องหน้ามีบางสิ่งบางอย่างที่ดึงดูดพวกเขามากกว่า
นิรันดร์สังเกตอัญมณีเหล่านี้ด้วยท่าทางสนอกสนใจเป็นอย่างยิ่ง ก่อนจะหันมากล่าวกับศิษย์ที่รักของตน “ศิษย์ที่รัก สิ่งของเหล่านี้ดูสวยงามไม่น้อย ถึงแม้มันจะใช้สอยไม่ค่อยได้ แต่มันก็มีมูลค่ามาก ๆ เราจะเอาติดตัวไปสักหน่อยดีหรือไม่?”
“อย่าไปสนใจของเหล่านั้นเลย อย่างไรเสียเป้าหมายของเราก็คือต้นกำเนิดพลังแห่งแสงนั่นต่างหาก”
เบื้องหน้ามีประตูบานหนึ่ง ด้านหน้าประตูมีรูปแกะสลักสีเงินยืนอยู่ส
