เฉียนซีได้ยินคนเหล่านี้กำลังพูดจาซี้ซั้ว นางจึงกล่าว “เหตุใดข้าจึงไม่รู้สึกอะไรเลย?”
นิรันดร์หัวเราะเยาะแล้วกล่าว “คนเหล่านี้คิดเข้าข้างตัวเองเสียจริง! หากเป็นเสี่ยวห้วนเอ๋อร์จริงคงไม่เห็นพวกอัปลักษณ์เหล่านี้อยู่ในสายตาหรอก?”
“คงไม่ใช่มหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ทุกชิ้นที่ชื่นชอบในคนรูปงามเหมือนเจ้าหรอกนะ! นิรันดร์”
“อย่าพูดเลย เจ้าเสี่ยวห้วนเอ๋อร์หนักกว่าข้าเสียอีก ข้าเพียงแค่ให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์ภายนอก แต่เขาน่ะหรือ! ไม่เพียงแต่ให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น แต่ยังดูที่จิตใจอีกด้วย เจ้านั่นมันวิปลาส!” หากให้เอ่ยถึงเจ้าเด็กเปรตผู้นั้นแล้วละก็ นิรันดร์ก็รู้สึกเหนื่อยจนเกินบรรยายเลยจริง ๆ
