ร่างสูงโปร่งสวมอาภรณ์สีดำวิจิตรงดงาม ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยหน้ากากสีดำ ดวงตาสีน้ำเงินอันเปรียบดั่งเกล็ดน้ำแข็งหมื่นปีได้ทอดมองไปยังมู่เฉียนซี แววตานั้นแฝงไปด้วยเลศนัยที่แอบแฝงอยู่ภายใน
เบื้องหลังของเขามีบุรุษสวมอาภรณ์สีเขียวแก่ท่าทางสง่างามผู้หนึ่งยืนอยู่ เมื่อมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มแสนชั่วร้าย เขาก็ผลักคนที่อยู่เบื้องหน้าให้ก้าวออกไปในทันที
“ดูสิ! แม่โฉมงามน้อยประหลาดใจใช่หรือไม่? หากเจ้าเชื่อข้าและฟังข้า รับรองว่าไม่มีผิดพลาดอย่างแน่นอน รีบเข้าไปหาคนงามตัวน้อยเร็วเข้าสิ! เยี่ย เจ้าอย่าได้สงบเสงี่ยมนักเลย หากสงบเสงี่ยมเกินไป ไม่แน่คนงามตัวน้อยของเจ้าอาจจะถูกปีศาจจิ้งจอกตัวไหนคาบไปกินก็ได้”
จิ่วเยี่ยก้าวออกไปเบื้องหน้า ทันใดนั้นสายลมแรงกล้าก็ได้พัดปะทะเข้ามาหาเขาทันที ธาตุวายุได้กักขังมิตินี้ไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว จื่อโยวเห็นบุรุษอาภรณ์ขาวรูปงามมากเสน่ห์ไร้ผู้ใดเทียบคนหนึ่ง
เขากล่าวด้วยความตกตะลึง “มีปีศาจจิ้งจอกอยู่จริง ๆ ด้วย!”
นิรันดร์ซัดหมัดออกไปอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง “หวงจิ่วเยี่ยต่างหากที่เป็นปีศาจจิ้งจอกหลอกล่อศิษย์ที่รักของข้า!”
โครม!
การโจมตีของนิรันดร์ถูกหวงจิ่วเยี่ยป้องกันไ
