งปะทะกันด้วยความตกตะลึงแทน “โม่ซวนที่นี่ชักจะหนวกหูเกินไปแล้ว! พวกเรากลับไปศึกษาแผนที่ที่โรงเตี๊ยมดีกว่า ไม่ต้องสนใจพวกเขาหรอก!”
ผู้ที่ทำพันธสัญญากับนางล้วนไม่ถูกกับจิ่วเยี่ยทั้งนั้น ตั้งแต่อาถิง พิฆาตวิญญาณ มังกรวารีรวมไปถึงนิรันดร์ล้วนไม่ถูกกับจิ่วเยี่ยทั้งนั้น นางชินชาไปแล้ว
เมื่อมู่เฉียนซีกำลังจะเดินจากไป แน่นอนว่าจิ่วเยี่ยย่อมไม่อยากให้นางจากไปอยู่แล้ว กว่าเขาจะออกจากวังคุกโลหิตมาเจอซีได้ก็ไม่ง่ายเอาเสียเลย
ปัง ปัง ปัง!
เมื่อหลบหลีกการโจมตีของธาตุวายุอันแสนน่ากลัวได้แล้ว เขาก็มาปรากฏอยู่เบื้องหลังมู่เฉียนซีด้วยความรวดเร็ว แล้วดึงมู่เฉียนซีเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก
มู่เฉียนซีอยู่ใกล้จิ่วเยี่ยถึงเพียงนี้ แน่นอนว่านิรันดร์ก็ไม่กล้าโจมตีอีก แม้จะรู้ว่าเขาไม่อาจทำร้ายศิษย์ที่รักได้ และการโจมตีของเขาก็ไม่มีวันหันไปทางศิษย์ที่รักอย่างแน่นอน
ดวงตาของนิรันดร์มีประกายไฟโทสะลุกโชนจนน่ากลัว “หวงจิ่วเยี่ย ปล่อยมือเจ้าซะ”
จิ่วเยี่ยกอดร่างบางแน่นขึ้นเรื่อย ๆ “ซีเป็นของข้า!”
“ข้าเป็นของศิษย์ที่รัก!” นิรันดร์กล่าวขึ้นอย่างเต็มปากเต็มคำ
จิ่วเยี่ยกระตุกยิ้มมุมปากอันแสนเย็นชา “ก็แค่เตาหลอมยาก็เท่านั้น!”
นิรันดร์รู
