ณ สถานที่ที่พวกเขาอยู่ก่อนหน้านี้ ตอนนี้ไป๋จิ่งเยว่ฟื้นขึ้นมาแล้ว เขายังไม่ตาย
ข้างกายเขายังมีร่างที่คุ้นเคยร่างหนึ่งนอนอยู่ด้วย ร่างนั้นก็คือชิงเสวียนนั่นเอง
เขารีบกินยาลูกกลอนรักษาอาการบาดเจ็บ ยาลูกกลอนฟื้นฟูพลังวิญญาณเขาใช้ไปจนหมดแล้ว ส่วนยาลูกกลอนที่เหลืออยู่เขาจึงแบ่งให้กับชิงเสวียน
ชิงเสวียนมีเรี่ยวแรงขึ้นมาเล็กน้อย ในที่สุดตอนนี้ก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว ไม่มีใครอยากตาย และการที่เขาได้รู้ว่าตนเองไม่ได้ตายลงไปภายใต้เงื้อมมือของหุ่นเชิดประหลาดนั้น เป็นเรื่องที่เขาดีใจเป็นอย่างยิ่ง
ไป๋จิ่งเยว่กล่าว “ดูเหมือนว่าหุ่นเชิดเหล่านั้นเพียงแค่อยากจะทดสอบพวกเราก็เท่านั้น แม้ว่าแต่ละครั้งที่พวกมันใช้จะเป็นกระบวนท่าสังหาร แต่ก็ไม่ได้ถึงกับคร่าเอาชีวิตพวกเรา”
ชิงเสวียนพยักหน้าเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ก็คงจะเป็นเช่นนั้น!”
“ยินดีกับสหายชิงเสวียนด้วยที่ทะลวงพลังวิญญาณได้!”
“เจ้าเองก็ทะลวงพลังวิญญาณได้แล้วเช่นกัน”
ไป๋จิ่งเยว่ตกใจผงะไปครู่หนึ่ง ก่อนหน้านี้เขาแค่ใจจดใจจ่อพยายามต่อสู้อย่างสุดชีวิตเพื่อจัดการกับคู่ต่อสู้อย่างหุ่นเชิดเหล่านั้น ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่กับการต่อสู้ในสนามรบจนเขาทะลวงพลังวิญญาณขั้นปราชญ์แห่งภู
