น้ำเสียงของไป๋จิ่งเยว่อ่อนโยนลง เขากล่าวว่า “เกาเฟิ่ง ตกลงแล้วใครเป็นคนทำร้ายศิษย์น้องของเจ้ากันแน่?”
เกาเฟิ่งกล่าวด้วยท่าทางเหม่อลอย “ข้าเอง! ข้าเป็นคนทำเอง มู่เฉินซีก็เป็นเพียงแค่แพะรับบาปก็เท่านั้น! เกาถิง นางคนสารเลวผู้นั้น ภายนอกทำดีกับข้าสารพัด แต่อันที่จริงแล้วอยากจะเหยียบข้าให้จมดิน ด้วยพรสวรรค์อันเยี่ยมยอดของนาง มีโอกาสที่นางจะลวงพลังวิญญาณขั้นปราชญ์แห่งภูตได้เร็วกว่าข้า ฉะนั้นข้าจึงฉวยโอกาสนี้ทำให้นาง…”
“อ๊าย ๆ ๆ! เกาเฟิ่ง นางคนสารเลว! ข้าจะฆ่าเจ้า!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเกาเฟิ่ง เกาถิงผู้อ่อนแอผู้นั้นก็พุ่งตัวไปหานางอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับเหวี่ยงนางลงไปกับพื้น
เกาถิงใช้ทั้งเล็บใช้ทั้งฟันกัดเพื่อจะเอาชีวิตของเกาเฟิ่ง
สีหน้าของคนจากสำนักหลินเยว่เหล่านี้ดูดีใจเล็กน้อย ส่วนกลุ่มคนที่มุงดูอยู่เหล่านี้ ต่างก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก ที่แท้ศิษย์สำนักหลินเยว่เหล่านี้ต่างก็สมรู้ร่วมคิดกันเพื่อที่จะทำลายอนาคตของสหายร่วมสำนัก จากนั้นก็เล่นอุบายใส่ความผู้อื่น
มู่เฉียนซีกล่าว “ส่วนเรื่องที่คุณหนูเกาเฟิ่งใช้วิธีการใดทำร้ายนั้น ข้าว่าทุกคนพาตัวนางกลับไปไต่สวนเถอะ! อย่างไรเสีย วิธีอันโหดเหี้ยมนั้นกว่า
