นนี้จะเป็นผู้ใดไปได้นอกจากนาง?”
“ชั้นด้านล่างอีกเก้าชั้นจะไม่พักก็ไม่เป็นไรหรอก ไม่คิดเลยว่าแม้แต่ชั้นที่สิบก็จะไม่พักด้วย เมื่อถึงตอนที่พ่ายแพ้ นางก็ต้องกลับไปชั้นที่หนึ่งใหม่อีกครั้ง”
“เร่งรีบมากเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี ยิ่งเร่งขึ้นไปสูงมากเท่าไร ตอนที่ตกลงไปก็จะยิ่งรุนแรงมากเท่านั้น”
เมื่อต้วนจื้อได้เห็นหญิงสาวผู้นี้ก็รู้สึกเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย เขากล่าวว่า “แม่นางมู่ ข้าต้วนจื้อนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นคนที่งดงามถึงเพียงนี้ ทว่าข้าก็ไม่อยากที่จะตกลงไปเริ่มใหม่เช่นกัน ดังนั้นเมื่อถึงเวลาที่ข้าทำให้เจ้าต้องขุ่นเคืองก็อย่าได้ถือสาข้าเลย!”
แม่นางน้อยในชุดสีชมพูที่นั่งอยู่ฝั่งผู้เข้าร่วมการแข่งขันผู้นั้นกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “เจ้าคนโง่เง่าผู้นั้นตาบอดไปแล้วหรืออย่างไร! สวยหรือ ศิษย์พี่หญิงของข้าสวยกว่าหญิงสาวผู้นั้นเสียอีก”
ศิษย์พี่หญิงของนางกล่าวปลอบโยนว่า “แดนซวนเทียน ศิลปะการต่อสู้เป็นสิ่งที่ได้รับการเคารพนับถือมากที่สุด ถึงจะมีรูปร่างหน้าตาเช่นไร ก็ล้วนเป็นเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น”
ดาบของต้วนจื้อมีความเฉียบคมเป็นอย่างมาก เมื่อกวัดแกว่งดาบผ่านไปก็เกิดร่องรอยราวกับสายฟ้าอย่างไรอย่างนั้น แต่ทว่า
