ล้ว
ไม่นานนักภายในใจของไป๋จิ่งเยว่ก็ไร้ซึ่งความหงุดหงิดและเศร้าใจแล้ว เขาจึงกล่าวกับมู่เฉียนซีว่า “แม่นางมู่ ชอบอะไรก็สั่งไปได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ”
“ไม่ใช่เรื่องเกรงใจไม่เกรงใจหรอก แต่หากสั่งมากเกินไปแล้วกินไม่หมด ถึงยามนั้นจะให้ยัดใส่ปากพวกเจ้าหรืออย่างไร? ผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นปราชญ์แห่งภูตกับผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นภูตศักดิ์สิทธิ์ออกจะเลอเลิศจะตายไป! คงไม่อิ่มจนท้องแตกตายหรอกกระมัง!” มู่เฉียนซีกล่าวหยอกเย้า
การกระทำที่สั่งอาหารอย่างไม่บันยะบันยังของจูเชว่ก็หยุดลงในทันใด จากนั้นเขาจึงเลือกสั่งอาหารที่รสเลิศที่สุดของภัตตาคารแห่งนี้แทน
เมื่อถึงยามนั้นซีซีจะได้ไม่กล่าวว่าห้ามกินทิ้งกินขว้างแล้วยัดอาหารทั้งหมดใส่ปากของเขา หากเป็นเช่นนั้นเขาคงไม่รู้จะหลบไปร้องไห้อยู่ที่ใด
ภัตตาคารแห่งนี้ยกอาหารเข้ามารวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง มู่เฉียนซีค่อย ๆ ลิ้มรสอาหารอันแสนโอชะด้วยความพิถีพิถัน รสชาติไม่เลว!
ขณะที่มู่เฉียนซีกำลังรับประทานอาหารนั้น ผู้คนที่อยู่ในห้องโถงชั้นล่างก็ได้ถกเถียงกันถึงเรื่องต่าง ๆ ของดินแดนทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ หนึ่งในนั้นก็ยังมีคนเอ่ยถึงเรื่องหอหมอปีศาจอีกด้วย
“นี่ รู้แล้วหรือยัง? หอหมอปีศาจในเมืองชุ
