้นดินก็เกิดเป็นรอยแยกที่ไม่ต่างอันใดจากเหวลึก
วันนี้มู่เฉียนซีรับหน้าที่จัดการกับท่านผู้นำเกาะแล้ว จูเชว่จึงทำได้เพียงหาอะไรทำแก้เบื่อไปก็เท่านั้น
“อย่าหนีสิ! อย่าหลบสิ! ข้าน่ะอ่อนโยนจะตายไป” จูเชว่ไล่ตามผู้อาวุโสคนหนึ่งไป
อ่อนโยนหรือ ครั้นธาตุอัคคีอันน่าตกใจพุ่งเข้าประชิด พลังทำลายล้างของมันก็สามารถทำให้คนทั้งคนหลอมละลายจนไม่เหลือเศษซากได้อย่างง่ายดาย เช่นนี้แล้วยังจะกล่าวว่าอ่อนโยนอีกหรือ?
โครม!
ทางฝั่งของท่านผู้นำเกาะตอนนี้ก็มิได้อยู่ในฐานะฝ่ายที่เป็นต่อแต่อย่างใด นอกจากท่านผู้นำเกาะที่ยังสามารถยืนหยัดอยู่ได้แล้วนั้น คนอื่น ๆ ถ้าไม่ถูกจัดการก็ถูกจับเป็น
ขณะที่ท่านผู้นำเกาะกำลังบัญชาการการสู้รบอยู่ตามลำพังนั้น เมื่อพวกเขาคิดว่าจะสามารถโค่นล้มท่านผู้นำเกาะลงได้แล้วนั้น บรรดาคนที่หักหลังผู้นำเกาะเหล่านั้น ก็เริ่มรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาโดยพลัน
“ท่านผู้อาวุโสอวี๋! พวกเราเองก็ควรออกไปสู้ด้วยดีหรือไม่! ช่วยผู้อาวุโสมู่โค่นล้มผู้นำเกาะ”
ผู้อาวุโสอวี๋ที่ถูกปฏิเสธมาแล้วคราหนึ่ง ก็ไม่อาจตัดสินใจได้ง่าย ๆ ถึงแม้เขาจะอยากกำจัดเจ้าตัวหายนะออกไปให้เร็ว ๆ เพื่อที่ตนเองจะได้สบายใจก็ตาม
จูเชว่กล่าว “หากซ
