น เขาตระหนักได้ถึงความไม่ชอบมาพากลตั้งแต่เนิ่น ๆ จึงรีบถอยกลับอย่างรวดเร็ว
เขาลูบปากแผลเล็ก ๆ บริเวณต้นคอ ถึงแม้จะรู้สึกเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทว่าเขาก็กลับรู้สึกผิดปกติเป็นอย่างยิ่ง
เขากล่าวด้วยความโกรธแค้น “เจ้ามันน่าไม่อาย สู้ข้าไม่ได้ก็แอบลอบโจมตีวางยาข้า”
“พูดอย่างกับท่านมันมีศักดิ์ศรีเสียเหลือเกิน เป็นถึงผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นภูตศักดิ์สิทธิ์ระดับสี่ แต่กลับมารังแกข้าที่เป็นเพียงผู้บำเพ็ญภูตพลังขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับหกเท่านั้น” มู่เฉียนซีกล่าวกระแนะกระแหน
“เจ้าวางยาข้าจริง ๆ รึ!” ผู้นำเกาะรู้สึกโกรธแค้นเป็นอย่างยิ่ง
เนื่องจากตอนนี้เขายังไม่สัมผัสได้ถึงพิษในร่างกาย ดังนั้นเขาจึงจงใจกล่าวออกไปเช่นนั้น ผลปรากฏว่าเขาก็ได้รู้ความจริงจากปากมู่เฉียนซีเอง “เจ้าเด็กเหลือขอ เจ้าอย่าได้ใจไปนัก! ข้าเป็นถึงนักปรุงยาขั้นสวรรค์เชียวนะ! เจ้าวางยาข้าเพียงแค่นี้ ไม่มีทางทำอะไรข้าได้หรอก” ผู้นำเกาะตะคอกออกไปด้วยความโกรธแค้น
