ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนอบอุ่นมากคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น แล้วกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสมู่ สายัณห์สวัสดิ์!”
“ท่านเป็นผู้ใดอีกล่ะ”
“สกุลของข้าคืออวี๋ เป็นผู้อาวุโสขั้นหนึ่งบนเกาะแห่งนี้”
มู่เฉียนซีชะงักงันไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสขั้นหนึ่งผู้นี้ ใช่คนที่จะจับข้าไปหาผู้นำเกาะเมื่อเย็นใช่หรือไม่?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่อยู่แล้ว!” ผู้อาวุโสอวี๋ส่ายหน้าพลางกล่าว
“พวกเราไปหาที่นั่งแล้วค่อย ๆ คุยกันได้หรือไม่?” ผู้อาวุโสอวี๋กล่าว
มู่เฉียนซีก็คาดเดาเจตนาของชายผู้นี้ไม่ออกเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้กลัวว่าเขาจะมาเล่นลูกไม้อะไร นางจึงพยักหน้าเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ตกลง!”
นิรันดร์กล่าวว่า “ศิษย์ที่รักสนใจตาเฒ่าผู้นี้แต่ไม่ยอมสนใจข้า ข้าเสียใจเหลือเกิน ข้าต้องการที่จะไปสงบสติอารมณ์!”
นิรันดร์หายตัวไปต่อหน้าต่อตาพวกเขาราวกับสายลมอย่างไรอย่างนั้น ถึงความประหลาดใจจะปรากฏขึ้นมาบนหน้าของผู้อาวุโสอวี๋ แต่เขาก็ยังคงนั่งลงอย่างสงบ
แน่นอนว่ามู่เฉียนซีรู้ว่าเพราะเหตุใดนิรันดร์ถึงทำให้ผู้อาวุโสอวี๋ได้เห็น และเพราะเหตุใดถึงได้หายไปกะทันหันเช่นนั้น นี่เป็นการใช้ความสามารถของเขาในการเตือนผู้ชายผู้นี้
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสอวี๋ ท่
