จูเชว่ก็พอที่จะรู้จักสมุนไพรวิญญาณเหล่านี้อยู่บ้าง แต่หากไม่รู้ ก็เพียงแค่ตามมู่เฉียนซีไปเก็บสมุนไพรด้วย จะต้องไม่ผิดอย่างแน่นอน
ถึงแม้เขาจะยังไม่แน่ใจว่าที่จริงแล้วมู่เฉียนซีเป็นนักปรุงยาระดับไหนกันแน่ แต่เขารู้สึกว่ายาของนางนั้นยอดเยี่ยมยิ่งกว่านักปรุงยาที่เขาเคยเจอมาก่อนหน้านี้เสียอีก
มู่เฉียนซีจดจ่ออยู่กับการเก็บสมุนไพรวิญญาณอย่างมีความสุข และเพียงไม่นานก็อยู่ห่างออกมาจากคนเหล่านั้นแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “นิรันดร์ หากเจ้าเบื่อที่จะรอก็อย่ารออยู่เฉย ๆ มาเก็บสมุนไพรด้วยกันเถอะ!”
“ที่รัก ตัวตนของข้าเป็นถึงใครกัน จะให้ข้าไปทำงานใช้แรงงานเช่นนั้นได้อย่างไร” นิรันดร์กล่าว
“สำหรับนักปรุงยาแล้ว การชื่นชอบสมุนไพรวิญญาณเป็นนิสัยตามธรรมชาติอยู่แล้ว”
“แต่ทว่านิสัยตามธรรมชาติของข้านั้นชื่นชอบสาวงาม! แน่นอนว่า หากที่รักขอร้องอย่างกระตืนรือร้นที่จะให้ข้าไปเก็บสมุนไพรด้วยกันกับเจ้ามากถึงเพียงนี้ เช่นนั้นมันก็ถือว่าเป็นอรรถรสอย่างหนึ่งเช่นกัน” นิรันดร์กล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่เย้ายวน
“อยากเก็บสมุนไพรก็มาช่วยกัน ไม่อยากเก็บสมุนไพรก็ไสหัวไป อย่ามาขวางทาง” มู่เฉียนซีกล่าวพลางจ้องมองไปยังใบหน้าอันงามเลิศล้ำที่กำลัง
