้ามีเรื่องอยากจะให้ท่านชี้แนะ?”
“เรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ?”
“ท่านว่าการปรุงยาของข้าควรไปถึงระดับใดจึงจะสามารถหลอมยาที่ทำให้น้องชายของท่านไม่ขันได้นะ?” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มจนดวงตาหยิบหยี
นิรันดร์กล่าวด้วยความตกใจเป็นอย่างยิ่ง “โอ้ ยอดดวงใจของข้า เป็นไปไม่ได้กระมัง! นี่มันเป้าหมายอะไรของเจ้า นี่เจ้าจะให้ข้าสอนศิษย์ปรุงยาที่ทำให้น้องชายของอาจารย์ไม่ขันอย่างนั้นหรือ? ชักจะน่ากลัวเกินไปแล้ว”
“นั่นสินะ! ก็ถ้าหากท่านไม่อยากให้มีวันนั้นละก็ ท่านก็อย่าทำตัวให้วุ่นวายนักสิ!” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เสี่ยวหง อู๋ตี้ จับตาดูเขาไว้!”
“ขอรับ!”
เมื่อมู่เฉียนซีนอนหลับสนิทไปพักใหญ่แล้ว นิรันดร์กลับโดดเดี่ยวไร้ทางข่มตาหลับลงได้!
“เห้อ! ตอนแรกข้าก็คิดว่ามีหญิงงามคอยอยู่เคียงข้างด้วยทุกราตรี คงจะเป็นอะไรที่ดีไม่น้อย แต่เหตุใดตอนนี้มันถึงได้น่าเวทนาเช่นนี้ ที่รักไม่คิดเห็นใจข้าเลย” นิรันดร์กล่าวด้วยความน้อยอกน้อยใจเต็มประดา
วันถัดมาคลื่นลมบนเกาะสงบเป็นอย่างยิ่ง อาคารที่พวกเขาทำลายลงก็เริ่มทำการก่อสร้างขึ้นใหม่แล้ว
จูเชว่ลากตัวมู่เฉียนซีไปสำรวจดูรอบ ๆ เกาะไม่หวนคืน ทันใดนั้นหางตาจูเชว่ก็ได้เหลื
