…ข้าโชคดีจริง ๆ ได้พูดคุยกับพวกท่านไประหว่างทางก็ได้พบเจอกับโชคลาภครั้งใหญ่” ท่านลุงจ้าวรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง
“ในเมื่อท่านเชื่อใจข้า เช่นนั้นก็รีบนำทางข้าไปเถอะ!”
อาการป่วยของภรรยาเขาไม่ได้หนักหนาสาหัสมากนัก หากอยู่ภายนอกเกาะละก็ ท่านลุงจ้าวคงไม่หมดสิ้นหนทางเช่นนี้ เพียงยาลูกกลอนไม่กี่เม็ดก็สามารถรักษาได้แล้ว
ทว่าสถานที่แห่งนี้เป็นเกาะไม่หวนคืน ไม่ว่าจะยาลูกกลอนหรือนักปรุงยาก็เป็นอะไรที่มีค่าเสียยิ่งกว่าทองคำเสียอีก
เมื่อมู่เฉียนซีมอบยาลูกกลอนให้กับภรรยาของท่านลุงจ้าวแล้ว ท่านลุงจ้าวก็รู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง เขาคุกเข่าลงกับพื้นแล้วโขกศีรษะ พร้อมใจจะเป็นวัวเป็นม้าให้กับมู่เฉียนซีอย่างที่สุด
ในขณะนั้นเองก็มีชายหนุ่มสองคนเข้ามาหาพวกเขา “ท่านผู้อาวุโสทั้งสอง พวกท่านอยู่ที่นี่นี่เอง ท่านผู้นำเกาะมีเรื่องสำคัญต้องการพบพวกท่าน เชิญพวกท่านตามข้ามาด้วย!”
