แต่ก็ต้องอนาถเป็นแน่
ทว่า…
มู่เฉียนซีใช้การเคลื่อนไหวภายในชั่วพริบตาอีกครั้ง ในขณะที่คู่ต่อสู้กำลังเผลออยู่นั้น นางได้มอบของขวัญชิ้นหนึ่งให้แก่เขาแล้ว
การถูกทิ่มแทงเบา ๆ นั้นกลับไม่ได้ทำให้คนผู้นี้สนใจเลยแม้แต่น้อย เนื่องจากตอนนี้เขากำลังอยู่ในอารมณ์ความโกรธ
“เจ้า นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะหลอกข้า”
“พลังวายุท้าจันทรา!”
ผู้อาวุโสรองหวังสกัดกั้นการโจมตีของมู่เฉียนซีได้อย่างง่ายดาย เสียงตัดผ่านอากาศดังขึ้น เส้นผมสีดำขลับของมู่เฉียนซีพัดสยายตามสายลม ร่างทั้งร่างถูกโจมตีจนกระเด็นลอยออกไป
ปังงง!
ครั้งนี้ เขาไม่มีทางเชื่อหรอกว่านางจะไม่เป็นอะไร
คนอื่น ๆ ต่างก็คิดว่ามู่เฉียนซีจะบาดเจ็บปางตายเช่นกัน แม้แต่จูเชว่เองก็ยังเป็นกังวลใจมาก
“ซีซี!”
ไม่นานนักมู่เฉียนซีก็ลุกขึ้นมาจากกองซากปรักหักพังนั้น “ตั้งใจรับมือกับคู่ต่อสู้เจ้าไปเถอะ ทางด้านข้าใกล้จะจบเกมลงแล้ว”
จูเชว่กล่าว “คนอุตส่าห์เป็นห่วง กำลังในการป้องกันตัวของเจ้ามันช่างน่ากลัวเกินไปแล้วจริง ๆ นี่เจ้าฝึกฝนเช่นไรกันแน่”
“หากเจ้าอยากลองดู วันไหนว่าง ๆ ข้าจะให้เจ้าลิ้มรสมันสักครั้งก็แล้วกัน”
ถูกฝึกความแข็งแกร่งของร่างกายด้วยสายฟ้า คาดว่าคงจะมีน้อยคนที่อยากจะลอง
