นิรันดร์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หูของมู่เฉียนซีแล้วกล่าว “ศิษย์ที่รัก มันอยู่ข้างล่างนั่น”
มู่เฉียนซีกล่าว “ไปกันเถอะ!”
ร่างสีแดงและสีม่วงได้วาบเข้าไปในถ้ำนั้นอย่างรวดเร็ว
ส่วนคนที่ไม่กล้าเข้าไปเสี่ยงอันตรายภายในถ้ำก็พากันกล่าวขึ้นด้วยความตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง “เห้! นี่พวกเขาไม่รู้ใช่หรือไม่ว่านักสังหารปีศาจเซี่ยเทียนได้เข้าไปในถ้ำนั้นแล้ว แถมยังเข้าไปอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด เช่นนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเข้าไปรนหาที่ตายนั่นแหละ!”
“นักสังหารปีศาจผู้นี้เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่โหดเหี้ยมที่สุดในเกาะวิญญาณปีศาจ ผู้ใดยั่วโทสะเขาผู้นั้นย่อมกลายเป็นร่างไร้วิญญาณ เหตุใดหนุ่มสาวสองคนนั้นถึงได้คิดสั้นเช่นนั้นนะ!”
“……”
ดูเหมือนสัตว์ประหลาดปีศาจโลหิตที่อยู่ในถ้ำแห่งนี้จะถูกเซี่ยเทียนกำจัดไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
จูเชว่กล่าว “ดูเหมือนสัตว์ประหลาดที่อยู่ที่นี่จะถูกคนผู้นั้นกำจัดไปไม่น้อยแล้ว ก็ดีจะได้ประหยัดแรงไปอีกสักหน่อย”
ครั้นพวกเขามาถึง พวกเขาก็พบว่าเซี่ยเทียนกำลังยื่นมือออกไปหยิบกล่องหยกกล่องหนึ่งขึ้นมา
ในขณะที่เขากำลังจะหยิบได้อย่างราบลื่นอยู่นั้น นิรันดร์ก็ขยับเล็กน้อย กล่องหยกใบนั้นก็ได้ลอยมาอยู่ในมือของมู่เฉียนซีแ
