ากเท่าไรนัก จึงทนไม่ไหวเมื่อเข้าไปใกล้เปลวเพลิงนี้ของเขา
พวกของอู๋ตี้ปิดล้อมโจมตีอีกฝ่ายไว้ทั้งสามด้าน และความเสียหายของพวกเขาก็หนักหนาสาหัสมากยิ่งขึ้น
ในที่สุดพี่ใหญ่ของพวกเขาก็ได้แต่กัดฟันแล้วร้องตะโกนออกมาคำหนึ่งว่า “ถอย!”
พวกเขาล่าถอยออกไปอย่างรวดเร็ว และจูเชว่ก็กล่าวว่า “เห้! พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้ ข้ายังไม่สะใจเลย ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าอยากจะมาปล้นหรอกหรือ? รีบมาปล้นเร็วเข้าสิ”
แต่ทว่าเขาและมู่เฉียนซีนั้นยากที่จะรับมือได้ พวกเขาจึงหนีไปอย่างรวดเร็ว และไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับมาเลยด้วยซ้ำ
ศัตรูไม่ได้ปล้นสิ่งของเหล่านี้ไป และแน่นอนว่ามันต้องเป็นของพวกเขา
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าบอกว่าแบ่งกันก็คือแบ่งกัน ไม่ต้องพูดจาไร้สาระอีกแล้ว”
“เอาเถอะ! ข้าฟังซีซี!”
ในเวลานี้ นิรันดร์ได้กล่าวขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “ศิษย์ที่รัก ข้าค้นพบบางอย่าง! เจ้าอยากจะลองฟังดูหรือไม่!”
“รีบพูดมา!”
“เจ้าจุมพิตข้าก่อน แล้วข้าจะพูด หรือว่าที่รักจะให้ข้าจุมพิตเจ้าสักครั้งดีหรือไม่?” นิรันดร์มักจะพูดจาแทะโลมลูกศิษย์ของเขาอยู่เสมอ และไม่มีท่าทางเคอะเขินเลยแม้แต่น้อย
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “นิรันดร์เจ้าช่วยจริงจังกับข้าหน่อยเถอะ ไม่อย่างนั้นข้า
