ปขณะหนึ่ง จากนั้นก็มีสีหน้าของความประหลาดใจปรากฏออกมา
“แม่นางมู่ ช่างเป็นเรื่องที่ดีจริง ๆ ที่เจ้าไม่เป็นอะไร แน่นอนว่าจะต้องเป็นอาจารย์ของเจ้าที่ช่วยไว้ใช่หรือไม่ อาจารย์ของเจ้าเก่งกาจถึงเพียงนี้ ไม่ว่าจะพบเจอกับอันตรายอะไรก็สามารถที่จะปกป้องเจ้าได้ ช่างน่าอิจฉาที่เจ้ามีอาจารย์ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้จริง ๆ”
มู่เฉียนซีเอ่ยปากกล่าวว่า “ข้าถูกปีศาจล้อมโจมตี แต่ปีศาจเหล่านั้นกลับไม่โจมตีไปที่พวกเจ้า และปล่อยให้พวกเจ้าหนีไป แม่นางซิ่วจวนเจ้าพอจะรู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดหรือไม่?”
ดวงตาของซิ่วจวนเป็นประกาย หลังจากนั้นจึงกล่าวว่า “คือ…ปีศาจบนเกาะวิญญาณปีศาจนั้นเต็มไปด้วยความแปลกประหลาด พวกข้าก็ไม่รู้ว่าที่จริงแล้วพวกมันกำลังคิดอะไรอยู่เช่นกัน? บางทีพวกข้าก็อาจจะแค่โชคดีมากเท่านั้น!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ข้าไม่อยากที่จะต้องมาเสียเวลากับพวกเจ้ามากเกินไปนัก พวกเจ้ามอบของสิ่งใดให้กับข้า ตอนนี้ข้าก็จะคืนมันให้กับพวกเจ้าเช่นกัน”
ถุงยาขนาดเล็กได้ถูกมู่เฉียนซีโยนขึ้นไปบนท้องฟ้า และสายลมอ่อน ๆ ก็ฉีกถุงยานั้นให้กระจายออกมา เมื่อพวกเขาได้กลิ่นที่คุ้นเคยลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ สีหน้าก็ได้เปลี่ยนไปทันที
“แม่นางมู่ นี่เจ้ากำลังทำอะไรกั
