“ศิษย์ที่รัก!” ดูเหมือนว่านิรันดร์จะติดนิสัยการเรียกด้วยชื่อนี้ไปเสียแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “นิรันดร์ เจ้าพอได้แล้ว! ข้ายอมรับว่าครึ่งหนึ่งเจ้าถือเป็นอาจารย์ในด้านการปรุงยาของข้า แต่ว่าเจ้าหยุดเรียกข้าด้วยคำเลี่ยน ๆ เช่นนี้สักทีได้หรือไม่? เรียกชื่อของข้าตามปกติมันจะตายหรืออย่างไร!”
นิรันดร์กล่าวว่า “ข้าจะทำกับเจ้าเหมือนคนอื่นได้อย่างไรล่ะ! สำหรับคนที่ตนเองชอบมากที่สุด แน่นอนว่าจะต้องเรียกด้วยความรักใคร่มากเป็นพิเศษอยู่แล้ว”
“และตอนนี้ข้าค้นพบแล้วว่าคำว่าศิษย์ที่รักให้ความรู้สึกดีมากกว่าที่รักเสียอีก!” น้ำเสียงที่ล่อลวงนั้นกำลังยั่วเย้ามู่เฉียนซีอยู่ตลอดเวลา
แต่มู่เฉียนซีก็ได้ฝึกฝนจนกลายเป็นกำแพงเหล็กกล้าแล้ว ถึงจะเป็นเทคนิคของปีศาจจิงจอกอย่างนิรันดร์ สำหรับนางแล้วไม่ได้มีประโยชน์เลย
เหนือโครงกระดูกที่อยู่ด้านหน้า มีอาวุธศักดิ์สิทธิ์มากมายอย่างที่คาดคิดเอาไว้
ซิ่วจวนกล่าวว่า “หาเจอแล้ว ข้าไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าต้องเสียเปรียบอยู่แล้ว อาวุธศักดิ์สิทธิ์นี้ใครหยิบไปก่อนและมันยอมรับคนผู้นั้นเป็นเจ้าของก่อน มันก็เป็นของคนคนนั้นไปเลย”
นี่ยังไม่เรียกว่าเสียเปรียบอีกหรือ พวกเขามีคนมากกว่า ทว่าทางพวกของมู่เฉียน
