กับการโจมตีของมู่เฉียนซี นิรันดร์ก็ทำได้เพียงแต่หลบหลีก และเขาก็ไม่ได้สู้กลับ
มู่เฉียนซีรู้ถึงความสามารถของนางในตอนนี้ และคาดว่านางก็คงไม่อาจที่จะสัมผัสแม้แต่ชายเสื้อของนิรันดร์ได้
“นิรันดร์ ตอนนี้ข้าสามารถที่จะใช้พลังวิญญาณธาตุวายุได้แล้ว และยังสามารถใช้ได้อย่างคล่องแคล่วมากอีกด้วย ฉะนั้นเจ้ารีบไสหัวไปเสียเถอะ!”
นิรันดร์กล่าวอย่างเศร้าเสียใจเล็กน้อยว่า “ใช้เสร็จก็โยนทิ้ง ไม่คิดเลยว่าที่รักจะเป็นคนไร้ความเมตตาถึงเพียงนี้”
“หากเป็นคนอื่น ข้าก็คงไม่ไร้ความเมตตาถึงเพียงนี้! แต่หากเป็นเจ้าก็ลืมมันไปเสียเถอะ!” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
“แต่ว่านะที่รัก มันไม่ง่ายเลยกว่าข้าจะออกมาได้ ข้ายังอยากที่จะไปดูแม่น้ำและภูเขาที่ยิ่งใหญ่ของแดนซวนเทียน และยังอยากไปชื่นชมความงดงามของเหล่าสาวงามอีกด้วย! ข้าหลับไปหลายปีแล้ว ข้าอึดอัดจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว”
“ข้ามองว่าเจ้าก็ปกติดีมากเลยนะ!”
“ไม่ดีมากเลยต่างหาก!”
มู่เฉียนซีสูดลมหายใจเข้าลึกพลางกล่าวว่า “หากเจ้าต้องการที่จะไปดูก็ไปดูเอง ข้าจะไปฝึกฝน เช่นนั้นเราก็ทางใครทางมันเถอะ!”
“ไม่ได้ ตอนนี้ข้าบาดเจ็บสาหัสไม่อาจอยู่ไกลจากเจ้านายได้มากนัก เช่นนั้นข้าไปฝึกฝนห
