กล่าวอย่างซาบซึ้งใจ
“เรื่องซาบซึ้งใจนั้นช่างมันเถอะ รีบหาว่าเจ้าหมอนั่นที่จริงแล้วอยู่ที่ไหนกันแน่? หากหาไม่เจอละก็ เหอะ ๆ ๆ! ข้าจะไปหามายานิรันดร์แล้วพาออกมา จากนั้นก็สร้างพวกเจ้าให้กลายเป็นมังกรศักดิ์สิทธิ์แห่งแสงสว่าง! แล้วเจ้าก็จะแข็งแกร่งที่สุด และมีเพียงแต่เจ้าเท่านั้น”
อ้านลั่วอดที่จะสั่นสะท้านไม่ได้ เขาไม่อยากที่จะกลายเป็นคนประสาทแบบนั้น
มู่เฉียนซีถามว่า “อย่างนี้ก็ได้หรือ?”
“เจ้าหงส์น้อยตัวนั้นไม่ได้ทำไปแล้วอย่างนั้นหรือ? สำหรับมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ที่มีคุณลักษณะแห่งแสงสว่างถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย! ถึงอย่างไรก็ใช้ในตอนที่จำเป็นเท่านั้น หรือว่าไม่อยากที่จะตามหาหมอนั่นแล้วอย่างนั้นหรือ”
ถึงแม้ว่าอาถิงกับพิฆาตวิญญาณจะไม่เคยต่อสู้กันเลยสักครั้ง แต่ทว่ามันกลับไม่ได้รับการปฏิบัติเหมือนมายานิรันดร์ เขายังคงมีความเคารพนับถืออยู่ห่าง ๆ และเป็นไปได้ที่ในชีวิตนี้ก็คงไม่อยากที่จะพบเจอ
แต่มายานิรันดร์ผู้นี้ ที่จริงแล้วมันแปลกประหลาดถึงขนาดไหนกัน? เมื่อคิดถึงจุดนี้มุมปากของมู่เฉียนซีก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย
