สุ่ยอู๋ซินยังคิดที่จะอธิบายอะไรสักอย่าง แต่ทว่าจิ่วเยี่ยกลับเดินเข้าไปแล้ว
“หากพวกเจ้าไม่ให้ข้าได้พบ เช่นนั้นก็ใช้ความสามารถของพวกเจ้ามาขวางข้าเอาไว้ให้ได้! หรือไม่ก็…ไสหัวไป!”
ด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกของจิ่วเยี่ย ทำให้ดวงตาของเผ่ามังกรแห่งความมืดเบิกกว้าง
“เจ้าคิดจะให้พวกข้าเอาชนะเจ้าอย่างนั้นหรือ? ดี! เช่นนั้นข้าก็จะทำให้พวกเจ้าได้รู้ถึงความสามารถของพวกข้าเผ่ามังกรแห่งความมืด”
เผ่ามังกรแห่งความมืดของพวกเขานั้นแข็งแกร่งมาก แต่พวกเขาก็ไม่ได้ต่อสู้กับผู้ใดมานานมากแล้ว ในเวลานี้พวกเขาก็กำลังคันไม้คันมืออยู่เล็กน้อยเช่นกัน!
เมื่อเผชิญกับการโจมตีของพวกเขา จิ่วเยี่ยก็ได้รับมันเอาไว้
ตูม!
เพียงไม่นาน เผ่ามังกรแห่งความมืดเหล่านี้ก็พากันตกตะลึง
ที่จริงแล้วคนผู้นี้เป็นใครกันแน่? ไม่คาดคิดเลยว่าพลังแห่งความมืดของเขา จะแข็งแกร่งยิ่งกว่าของพวกเขาเผ่ามังกรแห่งความมืดเสียอีก
“ไม่มีทางแพ้แน่นอนอยู่แล้ว!”
ตูมมม โครมมม!
ทันทีที่เข้าไปในเหวลึก จิ่วเยี่ยก็ได้ต่อสู้กับเผ่ามังกรแห่งความมืดทันที
อาถิงก็ทนรับความโดดเดี่ยวไว้ไม่ไหวแล้วเช่นกัน เขาจึงกล่าวว่า “จะปล่อยให้เจ้าหวงจิ่วเยี่ยผู้นั้นทำตัวน่าเกรงขามอยู่เพียงผู้เดีย
