งทั้งหมดเหล่านี้ไป
กุยฮุยได้แต่ปลอบใจตนเอง ว่ามันแค่มีรูปลักษณ์ภายนอกที่ไม่น่ากินเท่านั้น แต่ทว่ามันน่าจะ…น่าจะยังสามารถกินได้!
หลังจากที่กัดลงไปหนึ่งคำ เขาก็รู้สึกเพียงแค่ว่าท้องฟ้าพลันมืดมั่วขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เขาอยากที่จะคายออกมา!
เพียงแต่ว่า เขาไม่กล้า!
มู่เฉียนซีกล่าวพร้อมยิ้มจนตาหยีว่า “ต้องกินให้หมดด้วยนะ! เจ้ารับปากเอง”
และต่อมาพวกของมู่เฉียนซีและจิ่วเยี่ยก็เริ่มเพลิดเพลินไปกับอาหารอันโอชะที่มู่เฉียนซีเป็นคนทำออกมา นี่มันช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดินเลยทีเดียว!
หลังจากที่กินอาหารมื้อนี้จนอิ่มแล้ว หัวหน้าเผ่าเต่ามังกรก็ลุกขึ้นยืนอย่างไม่มั่นคงแล้วเริ่มที่จะซวนเซไปเซมา
กุยฮุยถูกทรมานด้วยอาหารแห่งความมืดจนไม่อยากที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวถามขึ้นมาว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตอนนี้บรรพบุรุษท่านนั้นของพวกเจ้าเผ่าเต่ามังกรอยู่ที่ใด?”
“ขะ…ข้าไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ นะ! ท่านผู้อาวุโสมักจะพเนจรไป ๆ มา ๆ อยู่ตลอด” กุยฮุยกล่าว
“ไม่ยอมบอกใช่หรือไม่! จิ่วเยี่ย ท่านไปย่างมาให้เขากินอีกสักชิ้นหนึ่งสิ!”
นี่เป็นการทรมานที่น่าหวาดกลัวมากที่สุดของเผ่ามังกรอย่างแน่นอนและยังทำให้คนอื่นรู้สึกเ
