มู่เฉียนซีกล่าวว่า “คนของเผ่าคำสาปมักจะชอบทำเรื่องที่รนหาที่ตายอยู่เสมอ ถึงจะสมควรตายอยู่แล้วก็เถอะ!”
หลังจากกลืนคนลงไปแล้วคนหนึ่ง แต่สัตว์ประหลาดยักษ์ยมโลกก็ยังรู้สึกถึงความหิวโหยอยู่ดี
“หิว! หิวจะตายอยู่แล้ว”
มันได้โยนเอาสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในทะเลแห่งยมโลกเข้าไปในปากอย่างบ้าคลั่ง และแน่นอนว่ามันไม่มีทางที่จะปล่อยพวกของมู่เฉียนซีที่อยู่บนผืนทะเลไปด้วยเช่นกัน
หนวดสีดำทะมึนนับไม่ถ้วนของมันจะพุ่งมาคว้าพวกเขาเอาไว้ แต่พวกเขาก็สามารถที่จะหลบหลีกไปได้อย่างรวดเร็ว
บางทีอาจเป็นเพราะเจ้าตัวนี้หิวจนเคลื่อนไหวได้ไม่คล่องตัวมากนัก จึงทำให้มันจับพวกเขาไม่สำเร็จเลยสักครั้ง
กุยฮุยกล่าวว่า “พวกเรา…พวกเรารีบออกไปจากทะเลแห่งยมโลกกันเถอะ! เร็วเข้า…”
เมื่อได้เห็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ก็ทำให้ขาของกุยฮุยในเวลานี้อ่อนยวบลงเล็กน้อย
สุ่ยอู๋ซินกล่าวอย่างเย็นชาว่า “หนีหรือ! ด้วยปริมาณอาหารที่เจ้าตัวนี้กินเข้าไป คาดว่าต่อให้เอาคนทั้งหมดของเผ่าเต่ามังกรของพวกเจ้ามาให้มันกินก็คงจะยังไม่เพียงพอให้มันอิ่มท้องได้ ฉะนั้นจึงจำเป็นที่จะต้องจัดการเจ้าสิ่งนี้ให้สิ้นซาก!”
ธาตุวารีจำนวนนับไม่ถ้วนรวมตัวขึ้นมา สุ่ยอู๋ซิน
