ั้งกายและใจของทุกคนในเผ่า ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็ตามก็ไม่อาจที่จะแก้ไขได้ ท่านเทพจักรพรรดิได้โปรดวางใจ” นักเล่นคาถาอาคมที่มืดมนคนหนึ่งกล่าวขึ้น และได้ปรากฏตัวขึ้นมาข้างหลังของเขา
“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว!”
“เช่นนั้นฝ่าบาทเทพจักรพรรดิ หากคัมภีร์หมื่นคำสาปอยู่ในมือของฝ่าบาทจิ่วเยี่ย ทะ…ท่าน ท่านสามารถส่งคนไปช่วยพวกเราแย่งชิงมันกลับมาได้หรือไม่?”
“รอให้หวงจิ่วเยี่ยไปสู่ความพังพินาศ ของชิ้นนั้นก็จะต้องตกมาอยู่ในมือของพวกเราเผ่าเทพอย่างแน่นอน! หากเจ้ารอไม่ไหว ก็สามารถเคลื่อนไหวด้วยตนเองได้ แดนนรกเป็นเขตของเขา เจ้าสามารถไปด้วยตนเองได้! แต่หากว่าเขามาปรากฏตัวในแดนเทพ ข้าก็สามารถช่วยเหลือเจ้าได้”
หลังจากที่พูดจบ เทพจักรพรรดิก็ได้หายไปในอากาศทันที
นักเล่นคาถาอาคมผู้นั้นก็ไม่พอใจขึ้นมาเช่นกัน “ไม่ใช่ว่าส่งคนไปสูญเสียอยู่ที่แดนนรกมากเกินไปแต่ก็ยังไม่อาจจะจัดการกับหวงจิ่วเยี่ยได้ จนกลัวและไม่กล้าส่งคนไปสูญเสียอีกแล้วหรอกหรือ และยังมาปล่อยให้คนของพวกเราเผ่าคำสาปต้องมาสูญเสียแทนอีก ช่างสมกับที่เป็นจิ้งจอกเฒ่าจริง ๆ! สวรรค์ต่างก็รู้ดีว่าพวกเราเผ่าคำสาปกว่าจะฝึกฝนยอดฝีมือออกมาได้สักคนนั้นยากเย็นเพียงใด
