ยไปอย่างรวดเร็ว จิ่วเยี่ยก็ได้โอบกอดมู่เฉียนซีเอาไว้
“ซี!”
“อื้ม!”
“อื้ออ…”
ช่างน่ายินดีเป็นอย่างมาก ที่เดินมาจนถึงจุดนี้ได้อย่างปลอดภัยโดยไม่สูญเสียสิ่งใด
ในก้าวสุดท้ายนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตามจะต้องทำให้สำเร็จให้จงได้
และจุมพิตก็ได้โลมไล้ลงมาถึงต้นคอของมู่เฉียนซี “จิ่วเยี่ย…”
“เพราะก่อนหน้านี้ข้าไม่มีสติ ตอนนี้ซีชดเชยให้ข้าหน่อยเถิด!”
“ข้าได้บอกรับปากไปแล้วอย่างนั้นหรือ?”
“ถึงซีจะไม่รับปาก แต่ข้าก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!”
“…”
หลังจากผ่านการต่อสู้หมุนเวียนที่วุ่นวายมาแล้ว มันไม่ง่ายเลยที่จะกอดคนผู้นี้ และอาหารมื้อนี้ก็ไม่ดีเท่าไรนัก ฉะนั้นจึงรู้สึกขอโทษตัวเองจริง ๆ
แน่นอนว่า ในตอนที่จิ่วเยี่ยเพิ่งจะเริ่ม ก็มีเสียงถอนหายใจหนึ่งดังขึ้นมา
“ไอ้หยา! คนหนุ่มสาวอย่างพวกเจ้าในตอนนี้! มันช่าง…”
“มาทำให้สุสานที่งดงามของข้าต้องเละเทะถึงเพียงนี้ยังไม่พอ ตอนนี้ยังมีอารมณ์มาพลอดรักกันอยู่ในนี้อีก จะเคารพนับถือผู้อาวุโสสักหน่อยไม่ได้เลยหรือ”
สายตาที่เย็นยะเยือกของจิ่วเยี่ยกวาดมองไปที่ชายรูปงามที่สวมเสื้อคลุมยาวสีแดงฉานผู้นั้น และพ่นคำออกมาว่า “เทพหงส์จักรพรรดิ!”
นี่ก็คือเทพหงส์จักรพรรดิที่พวกเขาเคยเห็นมาก่อน ในระหว่าง
