จิตสังหารที่พิฆาตวิญญาณมีต่อจิ่วเยี่ย ไม่ได้ปิดบังไว้เลยแม้แต่น้อย
มังกรวารีพุ่งทะยานผ่านไปจากข้างกายของเขา “นั่นคือคนรักของนายท่าน เจ้าฆ่าเขา นายท่านคงจะทำลายเจ้าเป็นแน่”
จิตสังหารฉายวาบขึ้นมาในดวงตาสีแดงโลหิตนั้น “มังกรวารี เจ้านี่พูดพร่ำมากเกินไปแล้ว! คำพูดที่เจ้าพูดออกมานี้ ข้าไม่ชอบมันเอาเสียเลย!”
ตูม โครมม!
ถึงพวกเขาทั้งห้าลงจะมือพร้อมกัน ต่างก็ยังไม่สามารถกักขังจิ่วเยี่ยเอาไว้ได้
ตูม!
หากยังโจมตีอยู่เช่นนี้ต่อไป คงจะไม่จบไม่สิ้นเป็นแน่
หลังจากที่มู่เฉียนซีได้ตัดสินใจลงไปแล้ว นางก็ได้พุ่งผ่านไปทางจิ่วเยี่ย หรือควรจะพูดได้ว่ากระโจนเข้าไปหาเสียมากกว่า
“หญิงอัปลักษณ์ นี่เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?!”
“ซีเอ๋อร์!”
“นายท่าน!”
“ที่รัก!”
“โง่เง่าเกินไปแล้ว!”
ท่ามกลางการต่อสู้เช่นนี้ การที่มู่เฉียนซีพุ่งออกไปมันช่างหุนหันพลันแล่นมากเกินไปจริง ๆ
แต่ทว่า นางไม่คิดที่จะถ่วงเวลาต่อไปอีกแล้ว และไม่อยากที่จะให้จิ่วเยี่ยถูกคำสาปทรมานอีกต่อไปด้วย
พวกของอาถิงไม่กล้าที่จะโจมตี และในตอนนี้จิ่วเยี่ย ก็ถูกมู่เฉียนซีกระโจนเข้าใส่ และตามสัญชาตญาณของเขาแล้ว เขาไม่มีทางที่จะโจมตีนางอย่างแน่นอน
แต่ทว่ามันเป็นการกักขังคนผู้หนึ
