สุสานลอยฟ้า และแท่นบูชาที่พังทลาย ในเวลานี้ดวงตาทั้งสองของพวกเขา มีเพียงกันและกันเท่านั้น
เช่นเดียวกันกับสัตว์ที่ดุร้าย ที่ใช้แววตากลืนกินมู่เฉียนซีทีละเล็กละน้อยหลายร้อยรอบ
ด้านบนของเศษซากปรักหักพัง ก็มีเศษซากเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น
บนผิวกายที่ขาวละเอียดราวกับหยก ได้ถูกทิ้งร่องรอยเอาไว้นับไม่ถ้วน
นี่ก็คือเหยื่อที่ไม่มีวันที่จะยอมแพ้ตัวหนึ่ง และดวงตาสีเข้มของมันก็ได้จ้องมองลึกลงไปที่หวงจิ่วเยี่ย
ถึงจะใช้ยาไปหลายตัวแล้ว แต่ทว่ามันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอันใดเลย ในทางกลับกันยิ่งทำให้จิ่วเยี่ยกัดลึกมากยิ่งขึ้นอีกด้วย
คำสาปได้ระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์แล้ว มู่เฉียนซีกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “จิ่วเยี่ย ข้าหมดปัญญาที่จะช่วยท่านแล้วจริง ๆ มันเกือบที่จะสำเร็จอยู่แล้ว ท่านไม่อาจพ่ายแพ้อยู่ที่นี่ได้”
มู่เฉียนซีได้กัดลงไปที่ปลายลิ้นของจิ่วเยี่ย แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยอย่างไรอย่างนั้น และเขาก็ยังคงพัวพันต่อไป พร้อมกันนั้นก็ยังเคลื่อนไหวไปอย่างดุเดือดบ้าคลั่งอีกด้วย
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ที่จริงแล้วจิ่วเยี่ยก็เลิศรสมากเช่นกัน เพียงแต่มันไม่ใช่ตอนนี้นะสิ!”
ดวงตาสีฟ้าเข้มที่ลึกล้ำคู่นั้น ในเวลานี้เต็มเปี่ยมไปด้ว
