ละเขาก็แทบจะทนรอที่จะมองให้ทะลุหน้ากากสีดำของชายผู้นี้ไม่ไหวแล้ว
เขาไม่ใช่คนของเผ่าคำสาป แต่ทว่าพลังคำสาปบนร่างกายนั้นทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว
เขากล่าวว่า “เทพราชา ลงมือเถิด! จัดการกวาดล้างเหล่าหงส์ที่ไม่เชื่อฟังเหล่านี้ไปซะ”
“อื้ม!”
“เสด็จพ่อ! เสด็จพ่อ!” องค์ชายแปดและปิงหมิงเดินกรีดกรายมาอย่างเชื่องช้า
เทพราชาพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ไม่เลว! พวกเจ้าสามารถที่จะมาถึงที่นี่ได้ ข้าทั้งประหลาดใจและยินดีจริง ๆ”
เมื่อถูกเสด็จพ่อชมเชยแล้ว องค์ชายแปดก็ดีใจเป็นอย่างมาก
เพียงแต่เมื่อตอนที่เขามองเห็นมู่เฉียนซีที่อยู่ใต้เสาผนึกกิเลนที่ใหญ่โตมโหฬารนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นบูดบึ้งทันที
“ท่านพ่อ! มู่เฉียนซีผู้นั้น นะ…นางเกือบที่จะฆ่าข้าแล้ว ท่านจะต้องทำให้นางไม่ได้ตายดี”
“ในเมื่อเจ้ามาแล้ว ก็นั่งดูการต่อสู้อยู่อย่างปลอดภัยที่ด้านข้างนั้นเสีย ส่วนเรื่องความขัดแย้งของเด็กน้อย ก็รอให้ข้าได้จัดการเรื่องใหญ่ก่อนค่อยมาว่ากันอีกที”
เทพราชามักจะพูดคำไหนคำนั้นเสมอ นั่นจึงทำให้องค์ชายแปดไม่กล้าที่จะบุ่มบ่าม
ปิงหมิงจ้องมองไปทางมู่เฉียนซีอย่างเฉยเมย นางเป็นเพียงคนที่ต้องตายเท่านั้น
เมื่อเห็นว่าทั่วทั้งร่างและ
