้าพวกนี้หนีไปแล้ว มู่เฉียนซีถึงได้ออกมา
มู่เฉียนซีร่อนลงมาบนพื้นดิน และมองไปยังทิศทางที่สัตว์ปีศาจอัคคีเหล่านั้นวิ่งหนีไปพลางกล่าวว่า “พวกของปิงหมิงอยู่ข้างหน้าอย่างนั้นหรือ?”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“สัตว์ปีศาจอัคคีเมื่อครู่นี้ได้รับบาดเจ็บ ทั้งมันยังถูกธาตุน้ำแข็งทำให้ได้รับบาดเจ็บอีกด้วย เช่นนั้นข้าจึงได้คาดเดาว่าปิงหมิงน่าจะอยู่ข้างหน้านี้”
“ปิงหมิง ชายผู้นั้นไม่อาจดูถูกได้ ไม่คาดคิดเลยว่าจะมีความสามารถทำให้สัตว์ปีศาจอัคคีเหล่านั้นบาดเจ็บสาหัสได้”
“ไปเถอะ! พวกเราไปดูกัน!”
“คนของพวกเขาจะต้องมากกว่าพวกเราแน่นอน หากพวกเราไปเช่นนี้ เมื่อถึงตอนที่ต้องปะทะกัน เกรงว่าจะอันตรายเป็นอย่างมาก”
“รอดูสถานการณ์สักครู่หนึ่งก่อน”
“อื้ม!”
ปิงหมิงผู้นั้นไม่ง่ายที่จะรับมือ มู่เฉียนซีจึงได้มอบยาลูกกลอนที่ใช้ปกปิดกลิ่นอายให้กับเหลยหมิง
กลิ่นอายของพวกเขาได้กลมกลืนไปกับป่าสีเพลิงที่อยู่บริเวณโดยรอบ และเบื้องหน้าก็มีเสียงสทนาดังขึ้น
“องค์ชายแปดและปิงหมิงช่างเก่งกาจเสียจริง ๆ สัตว์ปีศาจอัคคีเหล่านี้ถือว่าไม่เท่าไรเลย!”
“ก็นั่นนะสิ หัวอีกาที่ประตูทางเข้านั้นพูดได้อย่างน่าหวาดกลัวถึงเพียงนั้น ทั้งหมดนั่นคงหลอกพวกเราเล่นอย
