ำให้ผู้คนต้องตกอกตกใจ และทำให้ทั่วทั้งตัวอดที่จะขนลุกขนพองขึ้นมาไม่ได้
ปิงหมิงกล่าวว่า “อยากให้จัดการเช่นไร พูดออกมาตามตรง? อย่าได้เสียเวลา”
องค์ชายแปดมักจะหยิ่งผยองและเผด็จการอยู่เสมอ แต่อย่างไรก็ตามเมื่ออยู่ต่อหน้าปิงหมิงก็ยังถือว่าเชื่อฟังอยู่บ้าง
เขากล่าวว่า “ขับไล่ให้ออกไปก่อน รอให้ข้าออกไปแล้วค่อยจัดการกับนาง แม้ว่า…”
เขาจ้องมองไปที่ใบหน้าของมู่เฉียนซี และยังคงอาลัยอาวรณ์ต่อใบหน้านี้อยู่ เพียงแต่เขาก็ไม่มีทางเลือก
ปิงหมิงพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ตกลง!”
หากไม่ใช่ความต้องการขององค์ชายแปด เขาไม่มีทางที่จะมาเสียเวลาเผชิญหน้ากับคนอ่อนแอเช่นนี้เป็นแน่
เขายกมือขึ้นมาอย่างแผ่วเบา บรรยากาศที่อยู่โดยรอบราวกับจะควบแน่นเข้าด้วยกันอย่างไรอย่างนั้น จากนั้นก็มีเสียงแหวกอากาศจำนวนนับไม่ถ้วนดังขึ้นมา และมีลูกศรอันหนาวเย็นที่แหลมคมพุ่งออกมาราวกับลมที่โหมพัดอย่างรุนแรง
ผู้คนต่างพากันส่ายศีรษะอย่างไม่มีทางเลือก การโจมตีในครั้งนี้มู่เฉียนซีหลบออกไปไม่พ้นเป็นแน่ นี่มันคงจะต้องจบลงแล้ว
เดิมที่แล้วคนที่ท่านเหมยโปรดปรานจะมีอนาคตที่ก้าวไกลไร้ขอบเขต แต่กลับทำให้คนที่ไม่อาจล่วงเกินได้ถึงสองคนต้องขุ่นเคืองใจเข้าจนได้
