ยังดินแดนแห่งทวยเทพก่อนเถอะ ข้าไม่อนุญาตให้ปฏิเสธด้วย” มหาจักรพรรดิเหลยกล่าว
“ขอรับ แต่…แต่ว่าเป็นข้าได้จริง ๆ เช่นนั้นหรือขอรับ? นั่นคือดินแดนแห่งทวยเทพเชียวนะ!”
“ลูกศิษย์คนโปรดของข้า ในเมื่อข้าบอกว่าได้ก็คือได้สิ”
และหลังจากที่มู่เฉียนซีย่อยสลายพลังอัสนีอันสุดท้ายเรียบร้อยแล้ว ด้วยเคล็ดลับการฝึกฝนร่างกายนี้ ทำให้นางเลื่อนขั้นได้อีกครั้งหนึ่งแล้ว
“แล้วยังมีแม่สาวน้อย เจ้าก็ด้วย! ถึงเวลาก็ต้องไปด้วยกัน”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ท่านมหาจักรพรรดิเหลย ในดินแดนเดิมของข้ายังมีเรื่องที่ข้าต้องไปทำอยู่อีก เมื่อมีโอกาสข้าจะไปที่ดินแดนแห่งทวยเทพอย่างแน่นอน ท่านจะรีบไปทำไมกัน?”
“น่าโมโหเสียจริง ๆ เลย แม่สาวน้อยผู้นี้ ข้าไม่สนใจพวกเจ้าอีกต่อไปแล้ว ไสหัวออกไปซะ!”
สิ่งที่หลงเหลือทิ้งไว้ในทะเลอัสนีทองนั้นก็คือดวงจิตของมหาจักรพรรดิเหลย เมื่อพวกของมู่เฉียนซีออกจากทะเลอัสนีทองไปแล้ว ดวงจิตของเขาก็ได้หายไปเช่นกัน
ในตอนที่พวกเขาออกมาก็ได้มีคนมารายงานอย่างรีบร้อนว่า “นายน้อย สุสานจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ได้เปิดออกแล้ว ทุกคนในเผ่าต่างก็ไปกันหมดแล้ว ท่านรีบไปเถิด มิเช่นนั้นจะไม่ทันกาลเอาได้”
เหลยหมิงกล่าวว่า “
