ินไปหน่อยหรือ! ทั้งที่วันนี้นางก็กล้าไม่เห็นแก่หน้าท่านถึงเพียงนี้” หญิงสาวในชุดสีม่วงคนหนึ่งกล่าวพร้อมกับอิงแอบไปบนร่างกายขององค์ชายแปด
“ข้าไม่อาจมีท่าทีที่ไม่งดงามเช่นนั้นได้ มันเป็นเพียงแค่ผู้หญิงคนหนึ่งและหงส์น้อยตัวหนึ่งเท่านั้น ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะเอามันมาไม่ได้หรอก”
“อันที่จริงแล้วองค์ชายแปดไปบอกท่านเหมยว่าต้องการ ด้วยสถานะของท่าน ท่านเหมยยังกล้าที่จะไม่ให้อีกเช่นนั้นหรือ?”
“ดอกเหมยที่เย็นยะเยือกช่อนั้น ความจริงแล้วไม่ไว้หน้าผู้ใดทั้งนั้น! หากเป็นคำพูดของท่านพ่อแล้วละก็ยังพอจะฟังบ้างบางส่วน แต่หากเป็นข้าละก็…”
“เช่นนั้นก็น่าเสียดายจริง ๆ!”
“ไม่มีอะไรต้องเสียดาย สิ่งของที่ข้าชอบ ยังจะสามารถหนีไปไหนได้อีกอย่างนั้นหรือ?” องค์ชายแปดกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เช่นนั้นก่อนอื่นจื่อเหยาขออวยพรให้องค์ชายแปดได้โอบอุ้มสาวงามกลับมาแล้วกัน” จื่อเหยากล่าวพร้อมรอยยิ้ม
