ยนเป็นปวดใจ สุดท้ายแล้ว…
จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีเอาไว้พลางกล่าวว่า “ซี ข้าไม่ดีเอง!”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “หลานเนี้ยนหลี่ส่งข่าวมา ว่าทางด้านนั้นมีเรื่องที่ล่าช้าอยู่ไม่น้อยเลย”
“ห้ามไป! ต้องพักผ่อนก่อน!”
“ไปพักผ่อนที่นั่นได้ก็เหมือนกัน!”
“ไม่ได้!”
“หากข้าบอกว่าต้องไปล่ะ?” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างดื้อดึง
จิ่วเยี่ยกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “หากซียืนยันว่าจะไป ข้าก็จะมัดเจ้าเอาไว้ และให้เจ้าได้พักผ่อน! จากนั้นข้าก็จะไปทำอาหารด้วยตัวเอง แล้วก็ค่อย ๆ ป้อนเจ้า… ”
มู่เฉียนซีรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาด นางกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “หวงจิ่วเยี่ย นับวันท่านจะใจร้ายใจดำมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ! ข้ายอมแพ้! ยังไม่รีบมาคอยปรนนิบัติให้ท่านเจ้าบ้านอย่างข้าได้พักผ่อนอีก!”
“น้อมรับคำสั่งขอรับ!” มุมปากของจิ่วเยี่ยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
ราชาจิ่วเยี่ยดูแลคนอย่างพิถีพิถัน นอกจากเรื่องอาหารการกินที่ดูแลไม่ได้แล้ว ก็สามารถที่จะดูแลได้ครอบคลุมไปทั่วทุกด้าน
อีกทั้งที่ตัวของมู่เฉียนซีนั้นมีสมุนไพรวิญญาณอยู่ไม่น้อย เนื่องจากมีสมุนไพรวิญญาณที่เพียงพอในการปรุงยาน้ำออกมาทำให้มู่เฉียนซีฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “เช่นนี้สามารถไปได้แล้วใช่หรื
