ถึงทุกวันนี้ได้หรือ”
“เพียะ!” นางตบโม่หลิ่วขวงจนล้มลงไปนอนบนพื้น
ช่างกวานซูเยว่กล่าวว่า “ราชาโม่ ท่านจื่อโยว แม่นางมู่ ข้าอยากที่จะยกเลิกผูกพันธสัญญาของข้ากับเขาก่อน เมื่อถึงเวลานั้นพวกท่านอยากจะฆ่าเขาก็ฆ่าได้เลย แล้วแต่พวกท่านต้องการ จะได้หรือไม่?”
ราชาโม่กล่าวว่า “ตกลง!”
“ไม่มีปัญหา!” มู่เฉียนซีตอบกลับ
หลังจากที่สงครามใหญ่สิ้นสุดลงแล้ว โม่ชิงอู่ที่ไม่ได้รับอันตรายใด ๆ ก็เดินเข้ามา
คิดไม่ถึงเลยว่าพ่อบุญธรรมนางจะตกมาอยู่ในสภาพเดียวกันกับนางได้
เมื่อโม่หลิ่วขวงเห็นว่าแม้จะอ้อนวอนผู้ผูกพันธสัญญาของตนเองไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว จึงมองไปที่ลูกสาวบุญธรรมของตนเอง
เขาร้องตะโกนออกมาว่า “ชิงอู่ ช่วยข้าด้วย ช่วยข้าที!”
โม่ชิงอู่กล่าวว่า “ท่านคิดว่าข้าอยากที่จะช่วยท่านก็สามารถช่วยได้เลยหรืออย่างไร? นี่เป็นเรื่องที่ท่านทำด้วยตนเอง ก็เป็นสิ่งที่สมควรจะต้องชดใช้แล้ว”
“เจ้ามันเป็นลูกชั่ว เสียแรงที่ข้าเลี้ยงเจ้ามาจนโต แต่เจ้ากลับทำกับข้าเช่นนี้! เจ้ามันอกตัญญู!”
ภายในใจของโม่ชิงอู่ก็เสียใจเป็นอย่างมากเช่นกัน หลังจากนั้นนางก็หันศีรษะแล้วเดินจากไป
“พ่อบุญธรรม นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะเรียกท่านว่าพ่อบุญธรรมแล้
