ราชาโม่กอดเสี่ยวโม่โม่ตัวปลอมนั้นไว้ จากนั้นมุมปากของโม่หลิ่วขวงก็กระตุกรอยยิ้มที่พึงพอใจขึ้นมา!
ในเวลานั้นเอง ก็มีมังกรเพลิงสีแดงฉานร่อนลงมาจากกลางท้องฟ้า
ตูม! เสียงกึกก้องดังขึ้น และมังกรเพลิงตัวนั้นกลืนกินเสี่ยวโม่โม่ตัวปลอมนั้นเข้าไปจนไม่เหลือซาก
“เสี่ยวโม่โม่!” ราชาโม่ร้องตะโกนอย่างตกใจ
แต่ทันทีที่มองดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน เขาก็พบว่าสิ่งที่อยู่ในเปลวไฟนั้นเดิมทีแล้วไม่ใช่เสี่ยวโม่โม่ของเขา แต่มันกลับกลายเป็นพลังแห่งความมืดที่ชั่วร้ายแทน
“ร่ายคำสาป!”
สำหรับพลังนี้ ราชาโม่คุ้นเคยเป็นอย่างมาก และเขาก็ถอยหลังไปอย่างรวดเร็วหลายก้าว
“โม่หลิ่วขวง เจ้านี่มันต่ำช้าจริง ๆ!”
โม่หลิ่วขวงกราดเกรี้ยว “ผู้ใดกัน? ผู้ใดกล้ามาแส่เรื่องของข้า!”
มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นมากลางอากาศ จากนั้นก็มีน้ำเสียงที่หยิ่งผยองเสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“ก็ต้องเป็นโคตรเหง้าของเจ้าแน่นอนอยู่แล้วน่ะสิ!”
“โม่ชิงอู่ มู่เฉียนซี!” โม่หลิ่วขวงระเบิดความเดือดดาลออกมา เส้นเลือดดำบนมือของเข้ากระตุกอย่างบ้าคลั่ง
“พวกเจ้าช่างรนหาที่ตายเสียจริง!”
โม่หลิ่วขวงเหาะขึ้นไปกลางอากาศในชั่วพริบตาเพื่อเข้าต่อสู้กับมู่เฉียนซีและโม่ชิงอู่อย่างสุดกำลัง แต่ทว่าร่างของราชา
