างกายของนางเท่านั้น แต่หากมีเลือดของเจ้า ราชาโม่ เลือดเพียงเล็กน้อยของมันนี้ก็ไม่เพียงพอหรอก”
“แน่นอน เจ้าก็สามารถพิจารณาดูได้ เพียงแต่ร่างกายของเด็กน้อยนั้นไม่ดีเท่าไร หากท่านพิจารณานานเกินไป คาดว่ามันคงจะต้องตายในไม่ช้านี้แล้วล่ะ”
มือของโม่หลิ่วขวงบีบลงไประหว่างคอของหงส์นิลตัวน้อย เมื่อราชาโม่เห็นดังนั้น เขาก็รู้สึกกระวนกระวายใจจนแทบจะคุกรุ่นไปหมดแล้ว
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! โม่หลิ่วขวง เจ้าสารเลวอกตัญญู เจ้า…”
คำพูดเหล่านี้ โม่หลิ่วขวงไม่ได้สนใจเลย และเขาก็มองไปที่ราชาโม่อย่างชั่วร้ายพลางกล่าวว่า “ราชาโม่ เจ้าจะรับปากหรือว่าไม่รับปากกันแน่!”
ราชาโม่กำหมัดไว้แน่น แล้วกล่าวว่า “ข้ารับปาก!”
“สุดท้ายแล้วราชาโม่ก็รักหลานสาวมาก ข้ากล้าที่จะเคลื่อนไหวแล้ว! หลานสาวนี้ของท่าน ท่านก็รับมันด้วยตนเองดีหรือไม่!”
โม่หลิ่วขวงได้โยนสิ่งของที่ถูกปลอมตัวด้วยคำสาปตัวนั้นออกไปจากอ้อมแขน
เขารับปากแล้ว ไม่คิดเลยว่าโม่หลิ่วขวงจะไม่มีเล่ห์เหลี่ยมสกปรกและดูสบายใจเช่นนี้ ไม่กลัวว่าเขาจะเปลี่ยนไปหลังจากที่ได้เสี่ยวโม่โม่กลับคืนมาแล้วอย่างนั้นหรือ
นี่เป็นสิ่งที่ทำให้ราชาโม่แปลกใจเป็นอย่างมาก
เพียงแต่ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจ
