มู่เฉียนซีให้ความสนใจกับการเคลื่อนไหวของทางนี้อยู่ตลอดเวลา เมื่อเห็นพวกเขามู่เฉียนซีก็ถอยออกมาแล้วกล่าวว่า “อู๋ตี้ เจ้านำหน้าออกไปก่อน”
“ขอรับ!”
“โม่ชิงอู่ เจ้ารออยู่ข้างนอกนี่ หากว่ามีคนหนีออกมา แล้วเจ้าสามารถสู้ได้เจ้าก็จงสู้ซะ! หากสู้ไม่ไหว ก็ให้รออยู่ที่นี่ก่อน” มู่เฉียนซีมองไปทางโม่ชิงอู่และกล่าว
โม่ชิงอู่เองก็รู้ว่าคนที่อยู่ข้างในนั้นนอกเสียจากไป๋ฉางแล้ว คาดว่าคงจะไม่มีใครที่นางสามารถสู้ได้อีกแล้ว หากนางไปด้วยก็จะเพิ่มความวุ่นวายมากขึ้นเสียเปล่า ๆ
หลังจากที่โม่หลิ่วขวงออกไปแล้ว นักเล่นคาถาอาคมผู้นั้นก็ได้เริ่มวาดอักขระคำสาปต่าง ๆ ภายในถ้ำแห่งนี้
ไป๋ฉางมองดูการร่ายคำสาปเหล่านี้อย่างอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก จากนั้นก็กล่าวอย่างเลื่อมใสเป็นที่สุดว่า “คำสาปนี้ยอดเยี่ยมมากจริง ๆ มันช่างกว้างและลึกซึ้งมาก ข้าน้อยขอนับถือ!”
ในเวลานี้ มีแสงสีขาวสว่างวาบพุ่งออกมา
พรึ่บ!
แสงสีเลือดสาดกระเซ็น ทันใดนั้นบนมือของนักเล่นคาถาอาคมก็มีเลือดสดไหลทะลักออกมา จากนั้นก็มีบาดแผลที่ปรากฏลึกจนเห็นกระดูก
เขากล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “ใครกัน?”
พวกเขามองไม่เห็นคนเลย แต่กลับเห็นเพียงแค่แมวสีขาวดุจหิมะตัวหนึ่งเท่านั้น
“สัตว์
