มู่เฉียนซีกล่าวว่า “โม่หลิ่วขวงเขาพูดว่าอย่างไรบ้าง?”
“พรุ่งนี้เขาต้องการให้ข้าไปที่ดินแดนโกลาหลหลินยวนเพียงลำพังเพื่อแลกเปลี่ยน ขอเพียงให้ข้ารับปากข้อเรียกร้องของเขา เขาก็จะปล่อยเสี่ยวโม่โม่ไป แต่ทว่าเขายังไม่ได้บอกออกมาว่าข้อเรียกร้องของเขาคืออะไร” ราชาโม่ตอบกลับ
“ราชาโม่ พรุ่งนี้ท่านไปตามเวลาที่ได้นัดหมายเอาไว้! ตอนนี้ข้าจะไปที่ดินแดนโกลาหลหลินยวนเพื่อตามหาเสี่ยวโม่โม่”
“แต่ทว่าดินแดนโกลาหลหลินยวนกว้างใหญ่ถึงเพียงนั้น เจ้า…”
“เสี่ยวโม่โม่คือผู้ผูกพันธสัญญาของข้า ไม่ว่าอย่างไรก็ตามข้าจะต้องหานางเจออย่างแน่นอน ราชาโม่ท่านโปรดระวังด้วย”
มู่เฉียนซีและจิ่วเยี่ยใช้ความเร็วอย่างมากที่สุดในการมายังดินแดนโกลาหลหลินยวน
หลังจากที่พวกเขามาถึงแล้ว มู่เฉียนซีก็ปลดปล่อยพลังจิตวิญญาณออกมา และขอบเขตของการปลดปล่อยก็กว้างมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็ยังคงไม่อาจรู้สึกได้ถึงการมีอยู่ของเสี่ยวโม่โม่
“ไม่มี!”
จิ่วเยี่ยกล่าวว่า “ซีไม่รู้สึกถึงสัตว์พันธสัญญาของตนเอง เช่นนั้นก็มีเพียงแค่สองสถานการณ์เท่านั้น ข้อแรกนั่นคืออีกฝ่ายมีวิธีการในการตัดขาดการตอบสนองของพันธสัญญา แล้วยังมีอีกอย่างก็คือ เจ้าหงส์น้อยตัวนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่”
ความมืดมน
