ว” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“คำพูดขอบคุณคงไม่ต้องพูดกันแล้ว หากแม่นางมู่มีสิ่งใดที่ปรารถนา หยูโหมวไม่มีทางที่จะปฏิเสธอย่างแน่นอน” ท่านหยูกล่าว
“เมื่อถึงเวลานั้น ข้าก็จะไม่ทำเป็นเกรงใจแล้วกัน” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ราชินีหลานกล่าวว่า “หลี่เอ๋อร์ รีบพาแม่นางมู่ไปพักผ่อนก่อนเถิด! ลำบากแม่นางมู่แล้ว!”
เมื่อตอนที่เหลือมู่เฉียนซีอยู่เพียงลำพังแล้ว มู่เฉียนซีก็กล่าวขึ้นมาว่า “จิ่วเยี่ย ข้าช่วยคนถอนคำสาปได้อีกครั้งหนึ่งแล้ว! แต่ทว่าสิ่งที่ข้าคาดหวังมากที่สุด กลับเป็นการแก้คำสาปบนร่างกายของท่าน”
จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีเอาไว้พลางกล่าวว่า “ข้าก็คาดหวังอยู่เช่นกัน!”
เมื่อยามที่ดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกคู่นั้นจ้องมองไปที่มู่เฉียนซี มันก็พลันเปลี่ยนเป็นร้องผะผ่าวขึ้นมาในทันที
มู่เฉียนซีคาดหวังเพียงแค่ว่าให้จิ่วเยี่ยมีสุขภาพที่แข็งแรง แต่เห็นได้ชัดว่าชายผู้นี้กลับคาดหวังเรื่องที่ไม่ดีต่อสุขภาพเป็นอย่างยิ่ง
มู่เฉียนซีกลอกตาของนางพลางกล่าวว่า “จิ่วเยี่ย ท่านบอกว่าข้าจะต้องฝึกฝนการแก้คำสาปให้มากขึ้นใช่หรือไม่! แต่สุดท้ายแล้วตัวข้าเองก็ไม่ได้ถอนคำสาปมากมายเท่าไรเลย”
ถึงแม้ว่านางจะมีคัมภีร์หมื่นคำสาป มีประสบการณ์ของ
