“ข้ารับปากไปก็เปล่าประโยชน์ ยังต้อง…อู้…”
เอวบางถูกโอบรัดเอาไว้ และริมฝีปากก็ถูกปิดผนึกไว้เช่นกัน
ดูเหมือนว่าต้องการที่จูบจนตราบสิ้นดินฟ้าเสียให้ได้ ใบหน้าของมู่เฉียนซีแดงระเรื่อ อากาศต่างก็ถูกจิ่วเยี่ยกดทับไปจนหมดแล้ว
ริมฝีปากแยกออก มู่เฉียนซียังคิดที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกริมฝีปากของจิ่วเยี่ยบดขยี้ลงมาปิดกั้นจนหมดโอกาส
เขากล่าวด้วยเสียงแหบพร่าว่า “ซีรับปากก็พอแล้ว!”
ดวงตาของมู่เฉียนซีเบิกโพลง “เมื่อครู่ข้าก็จะพูดเช่นนี้ ยังไม่ได้รับ…อุ้บ…”
การหักล้างของมู่เฉียนซี ได้ถูกจิ่วเยี่ยขวางเอาไว้ได้หมดแล้ว
หลังจากที่เสร็จสิ้น จิ่วเยี่ยก็เข้ามาใกล้ข้างหูของมู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “หากซีเขินอายและกลับคำภายหลังละก็ ข้าแค่ทำเป็นไม่ได้ยินก็พอแล้ว”
“ท่านนี่เป็นจอมเผด็จการเอาแต่ใจเสียจริง!”
มุมปากของจิ่วเยี่ยยกโค้งขึ้นมาเล็กน้อย
“ขอเพียงแค่ทำให้ซีกลายมาเป็นภรรยาของข้าได้ จะเป็นเผด็จการจอมเอาแต่ใจแล้วจะเป็นอะไรไปล่ะ?”
“ท่านมีเหตุผล ท่านแข็งแกร่งมาก ทะ…ท่านดีมาก!”
“คนที่ซีชอบ ก็จะต้องดีมากแน่นอนอยู่แล้ว!” จากนั้นจิ่วเยี่ยก็ทำเพียงแค่กอดนางเอาไว้
ท่ามกลางเปลวเพลิงของเพลิงหงส์อมตะที่ไม่มีที่สิ้นสุด เสี่ยวโม
