ช่นนั้นคงจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
เทพหงส์กล่าวว่า “พวกเจ้าออกไปเถอะ! เพราะทั่วทั้งสุสานเทพหงส์ศักดิ์สิทธิ์ จะต้องตกอยู่ภายในความเงียบงันชั่วนิรันดร์แล้ว และนี่ก็เป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่จะปล่อยให้คนภายนอกเข้ามารบกวนได้”
มู่เฉียนซีถามว่า “ท่านเทพหงส์ ข้าจะสามารถเข้าไปในสุสานจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไรหรือ?”
“ความสัมพันธ์ของข้ากับไอ้แก่นั่นไม่ค่อยจะดีเท่าไร แล้วจะไปรู้ได้อย่างไรกันล่ะ? พวกเจ้าก็ค่อย ๆ ควานหาเอาเถอะ!”
หลังจากที่เทพหงส์ได้ให้คำตอบกับนางเช่นนี้ มู่เฉียนซีและหวงจิ่วเยี่ยก็หายออกไปจากสุสานเทพหงส์ศักดิ์สิทธิ์ในทันที
เมื่อลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาก็ได้ออกมาแล้ว
ฉากด้านหน้าที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่เรื่องเล็กเลย ราชวงศ์ระดับสูงทั้งเก้าต่างก็มากันหมดแล้ว
และยังรวมไปถึงท่านจวี๋นั่นด้วย
ในตอนที่มู่เฉียนซีเดินออกมา ก็มีคนกลุ่มหนึ่งมาล้อมนางเอาไว้ และปิดกั้นไว้แม้แต่บนอากาศ
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกยิ้มราบเรียบขึ้นมาเล็กน้อย “ทุกท่านต่างมาที่นี่เพื่อต้อนรับข้าเช่นนั้นหรือ? คิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้ข้ามู่เฉียนซีจะได้รับเกียรติเช่นนี้ด้วย”
จื่อเหยาเดินออกมาจากกลุ่มคนเหล่านั้นพลางกล่าวว่า “
