ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเคลื่อนไหวเร็วมากยิ่งขึ้น แต่นี่ก็ยังเป็นสงครามยืดเยื้ออยู่ดี
พวกของหลานเนี้ยนหลี่ใกล้ที่จะถึงขีดจำกัดแล้ว มู่เฉียนซีโบกมือ และขวดยานับไม่ถ้วนก็ลอยออกมา
นางเอ่ยปากกล่าวว่า “ยาลูกกลอนและยาน้ำเหล่านี้ เอาไปกินกันได้เลย เพื่อที่จะจัดการเส้นทางให้ข้าได้อย่างกระปรี้กระเปร่า! ในเวลานี้ ผู้ใดก็ไม่สามารถที่จะล้มลงไปได้ทั้งนั้น”
การต่อสู้ที่ตื่นเต้นทำให้พวกเขาแต่ละคนตึงเครียด พวกเขาได้คว้าเอาขวดยาที่มู่เฉียนซีมอบให้ พร้อมกับฝืนยิ้มออกมาจากมุมปาก ผลของยาลูกกลอนสำหรับพวกเขาแล้วคาดว่าคงจะอยู่ได้ไม่นานเท่าไรนะสิ!
แต่ทว่าหลังจากที่พวกเขาได้กินยาน้ำและยาลูกกลอนลงไปแล้ว ก็ต้องผงะไปในทันที!
พลังวิญญาณและพลังกายฟื้นขึ้นมาในทันที ฉื้อเหยียนเซียวกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “ฮ่า ๆ ๆ! ข้ารู้สึกว่าข้ายังสู้ได้อีกร้อยปีเลย!”
“มาเลย! เข้ามา! คิดว่านายน้อยผู้นี้จะกลัวพวกเจ้าหรือไร?”
หลานเนี้ยนหลี่ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อนึกถึงการฟื้นฟูที่รวดเร็วเช่นนั้นในครั้งที่แล้ว เกรงว่านั่นก็น่าจะมีเหตุผลมาจากยาของมู่เฉียนซี
เขาเอ่ยปากกล่าวว่า “หลานอิ่ง! โจมตี!”
ตูม!
วิญญาณปีศาจเริ่มลดน้อยลงเรื่อย ๆ แล้ว มีวิญญาณปีศา
