ฉื้อเหยียนเซียวกล่าวว่า “ตามเจ้ามาหรือ เจ้านี่ก็มั่นใจในตนเองมากเสียเหลือเกินนะ! เส้นทางมากมายเช่นนี้ ก็ไม่ใช่ว่าคนอย่างเจ้า ชิงอ้าวเทียนจะเป็นคนเปิดขึ้นมาเสียหน่อย ทางที่พวกข้าอยากจะไป พวกเจ้าควบคุมมันได้หรืออย่างไรล่ะ?”
ชิงอ้าวเทียนกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เส้นทางมากมายถึงเพียงนี้ แต่เจ้าก็ยังมาทางเดียวกันกับพวกข้ามิใช่หรือ นี่มันจะมิบังเอิญเกินไปหน่อยหรือ!”
“นี่ตั้งใจจะหาเรื่องหรือ?” ฉื้อเหยียนเซียวกล่าวอย่างโกรธเคือง
“หาเรื่องก็หาเรื่อง เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวเจ้าเช่นนั้นหรือ?” ชิงอ้าวเทียนก็ไม่ยอมเลยแม้แต่น้อย
บรรยากาศที่ทั้งสองเป็นดั่งศัตรูของกันและกัน จนใกล้ที่จะต่อสู้กันขึ้นมาจริง ๆ แล้ว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ฉื้อเหยียนเซียว อย่าเสียเวลาไปกับพวกเขาเลย พวกเราไปกันเถอะ!”
“อื้ม!” สำหรับคำพูดของมู่เฉียนซี ฉื้อเหยียนเซียวย่อมไม่อาจขัดได้อยู่แล้ว เช่นนั้นเขาจึงจากไป
ชิงอ้าวเทียนกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า “ฉื้อเหยียนเซียว ตั้งแต่เมื่อใดกันที่เจ้าไปวนเวียนอยู่รอบกายของหญิงสาวผู้นั้น ช่างไม่หยิ่งในศักดิ์ศรีเอาเสียเลย!”
“เฮอะ ๆ ๆ!” ฉื้อเหยียนเซียวหัวเราะอย่างเย็นชา
เมื่อพวกเขาจากไปแล้ว คนอื่นก็กล่าวขึ้นมาว่า “นายน้อยอ้าวเทียน
