บ้าระห่ำ จงกลายไปเป็นเครื่องสังเวยของมังกรชือหลงเพลิงไปเสียเถอะ!”
ครืน! เปลวเพลิงของมังกรชือหลงเพลิงสาดพ่นลงมา มู่เฉียนซีมองไปเห็นหงส์สีฟ้าอ่อนตัวหนึ่ง ที่ขนปีกของมันทอแสงหมุนวนราวกับสายน้ำไหลหลาก
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของมังกรเพลิง หลานเนี้ยนหลี่พยายามต่อสู้อย่างเต็มที่
พรึ่บ! ทันใดนั้นก็มีร่างสีน้ำเงินเข้มปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของชายชุดคลุมดำผู้นั้น มังกรชือหลงเพลิงสะบัดหางของมันทีหนึ่ง จึงทำให้ร่างสีน้ำเงินนั้นถูกเหวี่ยงลอยละลิ่วออกไป
ปัง!
มีลำแสงสีม่วงสว่างวาบขึ้นมาทันที จากนั้นก็รับหลานอิ่งเอาไว้ได้
ครูฝึกจื่อมาแล้ว เขากล่าวว่า “เจ้าเด็กน้อยพวกนี้ เป็นลูกวัวแรกเกิดที่ไม่กลัวเสือกันเสียจริง ๆ เลย!”
หลานอิ่งได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่กลับกัดฟันคิดอยากจะเข้าไปช่วยหลานเนี้ยนหลี่
ครูฝึกจื่อทำให้หมดสติไปโดยที่ไม่พูดเป็นครั้งที่สอง แล้วกล่าวว่า “ส่งออกไป เร็วเข้า!”
“ขอรับ ท่านจื่อ!”
ครูฝึกจื่อยืนอยู่กลางอากาศ แล้วจ้องมองไปที่สัตว์ขนาดใหญ่มหึมานั้น
“ช่างโชคร้ายอะไรเช่นนี้ ในดินแดนโกลาหลนี้มีสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งของตราประทับบรรพบุรุษมากมาย ไม่นึกเลยว่าจะถูกพวกเจ้าพบเข้าจนได้ ทั้งยังยอมจำนนให้คนขอ
