ต่อไปได้หรือไม่?
ไม่รู้ว่าคนอื่นล่าถอยกันไปเป็นอย่างไรกันบ้าง?
ครูฝึกจื่อมองไปที่มู่เฉียนซีพลางกล่าวว่า “มู่เฉียนซี พาหลานเนี้ยนหลี่ออกไปซะ ข้าจะขวางมันเอาไว้เอง!”
หลังจากนั้น เขาก็เห็นมู่เฉียนซีเข้ามาใกล้ข้างกายเขาด้วยความเร็วที่แปลกประหลาด และผลักหลานเนี้ยนหลี่เข้ามาอยู่ในมือของเขา
“ครูฝึกจื่อ ท่านเป็นหงส์ที่โตเต็มวัย จะต้องบินด้วยความเร็วที่รวดเร็วมาเป็นแน่ และมันก็เพียงพอที่จะพาหลานเนี้ยนหลี่ออกไปได้ ข้าจะขวางเจ้ามังกรชือหลงเพลิงสามกรงเล็บนี้เอง” มู่เฉียนซีกล่าว
ครูฝึกจื่อกล่าวว่า “เจ้ากำลังล้อเล่นอะไรอยู่กันแน่?”
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ท่านเห็นว่าข้าเหมือนจะล้อเล่นเช่นนั้นหรือ?”
“แม่นางมู่ พวกท่านไปกันก่อนเถอะ! ข้าจะขวางมันไว้เอง อย่างไรข้าก็บาดเจ็บสาหัสเป็นภาระเสียเปล่า ๆ” หลานเนี้ยนหลี่ไม่คาดคิดเลยว่ามู่เฉียนซีจะตัดสินใจเช่นนี้ได้ และเขาก็ได้ตัดสินใจแล้วเช่นกัน
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “หากไม่ใช่เพราะเจ้ามาช่วยเสี่ยวโม่โม่กับข้าก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องอันตรายเช่นนี้ เช่นนั้นก็มอบหน้าที่นี้ให้ข้าเถิด!”
“อู๋ตี้! เสี่ยวหง ออกมา!”
นางชักกระบี่มังกรเพลิงพิฆาตวิญญาณออกมา จากนั้นเปลวเพลิงสีแดงก็พวยพุ่งออก
