ทั่วทั้งร่างของมู่เฉียนซีก็ปะทุออกมา และสั่นสะท้านไปพร้อมกับพวกเขา
ส่วนเสี่ยวโม่โม่ที่กำลังฝึกซ้อมอยู่ในห้วงมิติอีกแห่งหนึ่ง จากที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกในตอนแรก ในตอนหลังก็เริ่มตอบสนองอย่างมีไหวพริบมากขึ้นแล้ว
การฝึกฝนเช่นนี้ สำหรับมันแล้วก็เหมือนกับเป็นการฝืนดึงต้นกล้าให้โต แต่ทว่าก็เหมาะสมกับมันเป็นอย่างมาก
ครืน!
คนแรกที่ออกมาจากการฝึกซ้อม นั่นก็คือหลานเนี้ยนหลี่ของเผ่าหงส์คราม
ต่อมา ผู้ผูกสัญญาของเขาก็เดินออกมาแล้วเช่นกัน
นี่คือมนุษย์ที่เป็นเหมือนดั่งเงาที่ไม่ให้ความรู้สึกของการดำรงอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว
“ไปกันเถอะ!”
ห้องที่หลานเนี้ยนหลี่เลือกนั้น ก็ยังคงเป็นห้องที่สองเช่นเดิม
ต้องเข้าใจว่าเขาเป็นคนที่ออกมาเป็นคนแรก และก็มีคุณสมบัติที่ครบถ้วนในการยึดครองห้องที่หนึ่ง
แต่ทว่าหลานเนี้ยนหลี่กล่าวว่า “ข้าเคยชินแล้ว”
ต่อมา เมื่อชิงอ้าวเทียนและชิงเสี้ยวเทียนแห่งเผ่าหงส์หยกออกมาแล้ว ชิงเสี้ยวเทียนก็มีความตั้งมั่นอย่างหาที่สุดไม่ได้ที่จะครอบครองห้องที่แรก
หลานเนี้ยนหลี่กล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “หลานอิ่ง ดูท่าว่าเพื่อนบ้านของข้าจะต้องเปลี่ยนเสียแล้ว”
คนค่อย ๆ ทยอยออกมาอย่างต่อเนื่อง มีผู้คนมากมา
