ครูฝึกจื่อไม่เห็นแก่หน้าของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย ฉะนั้นชิงเสี้ยวเทียนและชิงอ้าวเทียนจึงถูกส่งไปทำการลงโทษทันที
และคนที่มีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นอีกจำนวนไม่น้อยก็กล่าวขึ้นว่า “สมน้ำหน้า!”
ในส่วนของคนที่คิดอยากจะลงมือแย่งชิงห้องมาไว้ในครอบครองเหล่านั้น ต่างก็ต้องยอมล้มเลิกความตั้งใจไป
ครูฝึกจื่อไม่ได้บอกว่าสามารถแย่งได้ แน่นอนว่าพวกเขาก็ไม่อาจรนหาเรื่องเดือดร้อนเช่นนั้นได้เช่นกัน
นอกจากนี้ ก็ทำให้คนที่คว้าห้องมาไว้ได้ก็สามารถฝึกฝนได้อย่างสบายใจ
เมื่อถึงยามค่ำคืน ด้านนอกก็เปลี่ยนเป็นหนาวเหน็บขึ้นอย่างกะทันหัน
อากาศที่หนาวเหน็บนั้นเย็นจนทำให้นอนไม่หลับ ถึงจะเป็นร่างกายของสัตว์เทพหงส์ต่างก็รับไม่ค่อยไหวเช่นเดียวกัน
“แน่นอนว่าต้องจงใจอยู่แล้ว ที่จริงพวกเขาเลือกแล้วว่าจะใช้ที่ใดในการฝึกฝนพิเศษ”
“มันทรมานกันเกินไปแล้ว”
“……”
ในค่ำคืนนี้ คนที่ไม่มีสถานที่นอนต่างก็ส่งเสียงบ่นดังกึกก้องไปทั่ว
แต่ทว่ามู่เฉียนซีและเสี่ยวโม่โม่ได้ฝึกฝนอยู่ในห้องที่มีสภาพแวดล้อมที่ไม่เลวเลย
ปัง ปัง ปัง! หลังจากที่ฝึกฝนไปแล้วครู่หนึ่ง มู่เฉียนซีได้ยินเสียงคนเคาะหน้าต่าง
เมื่อมู่เฉียนซีเปิดหน้าต่างออกมา ก็มองเห็นใบหน้าที่อ่อนโยน
