ด้ในช่วงขณะหนึ่ง ให้เวลาพวกเราอีกสักวันก็เพียงพอแล้ว”
“ใช่แล้ว! ความสามารถของพวกเราแข็งแกร่งมากนะขอรับ! หากท่านครูฝึกปล่อยพวกเราไป มันจะต้องเป็นความผิดพลาดของพวกท่านอย่างแน่นอน”
ครูฝึกจื่อกล่าวด้วยสีหน้าที่เย็นยะเยือกว่า “คำพูดไร้สาระนี่มีมากเสียจริง โยนออกไปซะ!”
“เฮ้อ!”
ขณะที่ครูฝึกจื่อกำลังจัดการกับคนไร้ประโยชน์เหล่านั้น เสี่ยวโม่โม่ก็เหนื่อยจนนอนคว่ำไปแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ฝึกฝนในระดับแข็งแกร่งเช่นนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย มันจึงทำให้ร่างกายเล็ก ๆ นี้ค่อนข้างที่จะรับไม่ไหว
ในขณะที่มู่เฉียนซีกำลังเตรียมที่นำยาน้ำมาฟื้นฟูให้กับเสี่ยวโม่โม่นั้น ก็มีแสงสว่างสีฟ้าอ่อนมาปกคลุมเสี่ยวโม่โม่เอาไว้เสียก่อน
แสงสว่างนี้มีความสามารถในการรักษาตนเองอยู่ด้วย ทำให้เสี่ยวโม่โม่สามารถฟื้นฟูได้ในชั่วพริบตา
และคนที่ลงมือทำนั้น ก็คือหลานเนี้ยนหลี่
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ขอบคุณท่านมาก!”
หลานเนี้ยนหลี่กล่าวว่า “วันนี้พวกเราก็ได้เป็นเพื่อนบ้านกันอีกแล้ว ไม่ต้องเกรงใจเลย! ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อยากที่จะเห็นเจ้าตัวน้อยที่น่ารักเช่นนี้ต้องได้รับความทุกข์ทรมานหรอก”
เสี่ยวโม่โม่ซ่อนอยู่ภายในอ้อมแขนของมู่เฉียนซีด้วยความเขินอาย มู่เฉียนซีกล่
