ชาโม่นอนลงไปแล้ว มู่เฉียนซีก็หยิบเลือดออกมาถ้วยหนึ่ง มันคือเลือดของสัตว์เทพ ที่ได้ให้โรงประมูลหวางเฉิงไป
ธาตุวารีไหลวน เลือดของสัตว์เทพนั้นก็ออกมาจากถ้วย แล้วเปลี่ยนเป็นมีลวดลายลายหนึ่ง
ปึง! ราชาโม่ลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที และกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “ไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าจะเป็นคนของเผ่าคำสาป”
ราชาโม่มีชีวิตมานานมากขนาดนี้แล้ว แน่นอนว่าจะต้องเคยเห็นนักเล่นคาถาอาคมแสดงการร่ายคำสาปอยู่แล้ว
มู่เฉียนซีตอบกลับไปว่า “ราชาโม่ ท่านใส่ร้ายข้าแล้ว! ข้าเป็นเพียงคนที่รู้จักการร่ายคาถาครึ่ง ๆ กลาง ๆ คนหนึ่งเท่านั้น แต่ไม่ใช่คนของเผ่าคำสาป หากต้องการให้ร่างกายของท่านดีขึ้น จำเป็นต้องร่ายคำสาปขจัดออก”
“ไม่คิดเลยว่าข้าจะถูกร่ายคำสาป!” ราชาโม่ชะงักไปครู่หนึ่ง ในตอนนี้ เขาไม่รู้เบื้องหน้าเบื้องหลังเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังไม่มีคนสังเกตเห็นอีกด้วย
ราชาโม่มองไปที่มู่เฉียนซีอย่างละเอียด แม่นางน้อยคนนี้มีภูมิหลังไม่ธรรมดา แต่ทว่าบรรยากาศบนร่างกายของนางไม่เหมือนกับคนของเผ่าคำสาปเลยแม้แต่นิดเดียว
มู่เฉียนซีกล่าวว่า “ตอนนี้ข้าอยู่ในอาณาเขตของท่านแล้ว หากไม่มีท่านคอยนำทาง เกรงว่าข้าคงจะไม่อาจหาทางออกไปจากห้องลับนี้
